Περι δημοψηφίσματος

Αγαπημένοι μου! Συμπατριώτες! Νιάτα μου τρελά και ατίθασα!

Αντιμετώπισα, που λέτε, τις προάλλες το ακόλουθο πρόβλημα : εκεί που έπαιζα pro με τον κωστάκη τον καραμανλή στην καναπεδάρα με φραπεδάρα και στριφτό τσιγάρο (δικά μου, ο Κωστάκης τα δικά του "τα ξέχασε") και του έσκιζα τα βάρδουλα με την αδικουποβιβασμένη Πάρμα της καρδιάς μας, μου πατάει Πάουζε και μου λέει "Πρέπει να φύγω. Έχω να σπάσω τη σιωπή μου".

"Άσε ρε μαλάκα τα χαζά", του είπα.

"Όχι, όχι", μου είπε αναψοκοκκινισμένος από την προσπάθεια να σηκωθεί από τον καναπέ, "το εννοώ. Σε μισή ώρα βγαίνω στον αέρα να πάρω θέση". Κι έτσι ξαφνικά, όπως μπήκε στη ζωή μου, τον έχασα ξαφνικά, αλλά όχι πριν προλάβει να πάρει μια γενναιόδωρη δαγκωματιά από το καλτσόνε τέσσερα τυρία που είχε παραγγείλει, καταφέρνοντας μια δεύτερη λαδιά στο πουκάμισο που φορούσε.

Κι έτσι, έμεινα μόνος, βυθισμένος στις σκέψεις μου. Ο Κώστας, προς τιμήν του, έλυσε τη σιωπή του και πήρε θέση. Εγώ?

Καταρχάς, αναρωτήθηκα, δικαιούμαι να πάρω θέση? Στην τελική, κερδίζω το ευρώ μου και συνεπώς το μπρέτσελ μου κουράροντας συχνά, αλλά όχι αποκλειστικά, γερμανούς με αλκοολικές παγκρεατίτιδες και γερμανίδες με πνευμονία από εισρόφηση και άνοια από τα 65 λόγω της πολλής trash τηλεόρασης. Ό,τι κι αν γίνει στο δημοψήφισμα, δε μου πέφτει λόγος. Ούτε λιγότερα ευρώ θα αποκομίσω τον Ιούλιο, ούτε περισσότερα, ούτε δραχμές.

Κι όμως, αποφάσισα να τοποθετηθώ.

Δε θα ψηφίσω γιατί δε θα είμαι Ελλάδα. Αν ήμουν όμως, θα ψήφιζα. Θεωρώ πως οι Έλληνες του εξωτερικού δικαιούμαστε να εκφέρουμε άποψη. Άλλωστε οι περισσότεροι από εμάς απουσιάζουμε λίγα χρόνια. Μερικοί μάλιστα προλάβαμε να ζήσουμε μόνοι μας χωρίς τη χρηματοδότηση του μπαμπά, να εργαστούμε, να ζήσουμε το πρώτο ή το δεύτερο κύμα μέτρων στην καθημερινότητά μας. Κάποιοι, στην τελική, έγιναν Έλληνες του εξωτερικού για αυτόν ακριβώς το λόγο : κατέληξαν πως είναι ανέλπιδο να παραμείνουν με την υπάρχουσα κατάσταση. Χρειάζονταν οι ίδιοι (ή ο μπαμπάς) καλύτερη χρηματοδότηση, αλλά οπωσδήποτε καλύτερες συνθήκες.

Ας εκφράσουμε την άποψή μας λοιπόν, χωρίς να ξεχνάμε πως όταν μας μιλούν οι Έλληνες που ζούνε στην Ελλάδα, πρέπει να κάνουμε τουμπεκί και να ακούμε με προσήλωση. Ζούνε τα γεγονότα και την καθημερινότητα σήμερα, και από τις απόψεις τους, όσο ακραίες, έχουμε μόνο χρήσιμα συμπεράσματα να βγάλουμε.

 Χαίρομαι πολύ που γίνεται δημοψήφισμα. Με ενθουσιάζει η προοπτική πως, έπειτα από χρόνια που οι κυβερνήσεις, με λαική εντολή από τις εκλογές, αποδέχονταν και θέσπιζαν νέα μέτρα εντελώς αντίθετα με τις προεκλογικές τους υποσχέσεις, αφήνοντας ψηφοφόρους και μη εντός των συνόρων να κατεβάζουν χριστοπαναγίες σε απόγνωση.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρώ, πως η κυβέρνηση, έπειτα από διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε ένα αδιέξοδο. Δέχτηκε μια τελική πρόταση που περιείχε όρους "κόκκινες γραμμές". Οι δανειστές μας είπαν "αυτό είναι, δεν κατεβαίνω παρακάτω". Και αποφάσισαν, πιστοί στις υποσχέσεις τους, να το φέρουν στην κρίση του λαού. Δήλωσαν πως οι διαπραγματεύσεις που υποσχέθηκαν κατέληξαν σε αυτό το αποτέλεσμα : τι γνώμη έχετε?

Το αν διαπραγματεύτηκαν σωστά ή όχι είναι ένα άλλο θέμα και δε χωράει σε αυτή την ανάρτηση. Ίσως να χρειάζονταν λιγότερο βαρύγδουπες δηλώσεις, περισσότερα χαμόγελα και διαφορετικές αντιπροτάσεις.

Ίσως το δημοψήφισμα μπορούσε να γίνει λίγο νωρίτερα. Το χρονικό διάστημα από την ανακήρυξη του δημοψηφίσματος μέχρι την πραγματοποίησή του είναι μικρό, αλλα χρονικά περιθώρια, όπως βλέπουμε καθημερινά, δεν υπάρχουν.

Διάφοροι φωνάζουν ΣΚΑΝΔΑΛΟ!, γιατί δεν γνωρίζουμε καν το τι ψηφίζουμε. Εδώ είναι η ολοκληρωμένη τελική πρόταση των δανειστών, όπως δημοσιεύτηκε από την κυβέρνηση. Βοηθήστε, διαδώστε, εκτυπώστε, διαβάστε το δυνατά σε όλους.

Αμέσως μετά την προκύρηξη του δημοψηφίσματος, ακολούθησαν ποικίλες αντιδράσεις. Οι δανειστές μας αρχικά αρνήθηκαν πως αυτή ήταν η πρόταση, κοινοποιώντας μια διαφοροποιημένη, ελάχιστα βελτιωμένη πρόταση. Εν συνεχεία, απέσυραν την πρόταση, δηλώνοντας πως από τη στιγμή που η Ελλάδα αποφάσισε να τη θέσει σε δημοψήφισμα, δεν ισχύει πλέον. Έπειτα, υποστήριξαν αυθαίρετα πως το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι αν η χώρα θέλει να παραμείνει στο ευρώ ή όχι, εμμέσως πλην σαφώς γνωστοποιώντας μας πως αν αρνηθούμε την πρότασή τους, θα βγούμε από το ευρώ. Στο χωριό του παππού μου αυτό το λέγανε τελεσίγραφο.

Τις τελευταίες μέρες δηλώνουν πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, οι διαπραγματεύσεις θα είναι σκληρές, αλλά να μην ξεχνάμε πως όσο να το πεις, θα μας μουτρώσουν λίγο.

Από την άλλη, η αντιπολίτευση δηλώνει ως επί το πλείστον υποστήριξη στην πρόταση των δανειστών, τονίζοντας περισσότερο τις καταστρεπτικές συνέπειες του όχι και λιγότερο τις ευεργετικές του ναι.

Ας βάλουμε λοιπόν τα δεδομένα σε μια σειρά.

Όπως φαντάζεσαι, αν ήμουν την Κυριακή στην Ελλάδα, θα ψήφιζα όχι.

1. Θα ψήφιζα όχι γιατί σε ένα μεγάλο ποσοστό, δε συμφωνώ με την πρόταση των δανειστών.

Ενδεικτικά :
Δε συμφωνώ με την αύξηση του ΦΠΑ στο 23% στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια, και στο 13% στα περισσότερα τρόφιμα, όταν π.χ. στη Γερμανία οι αντίστοιχοι συντελεστές είναι 19% και 7%, στη Γαλλία για τα ξενοδοχεία 7% και τα τρόφιμα 5,5%, στη Ρουμανία τα ξενοδοχεία στο 9% (αλλά τα τρόφιμα στο 24% - δε τους ζηλεύω.) Επι παραδείγματι, τα ξενοδοχεία μας και γενικά τα πακέτα διακοπών στην Ελλάδα είναι ήδη ασύγκριτα πιο ακριβά σε σύγκριση με την Ιταλία, την Ισπανία, την Τουρκία, και σας διαβεβαιώνω πως όσοι από τους γύρω μου επιμένουν να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, το κάνουν μόνο επειδή γουστάρουν τη χώρα και τους ανθρώπους της - οι υπόλοιποι προτιμούν τα οικονομικά πακέτα στη Μαγιόρκα (10% στα ξενοδοχεία και την εστίαση, 4-8% στα τρόφιμα).

Δε συμφωνώ στην πλήρη εξάλειψη του ΕΚΑΣ, ούτε στην αύξηση των εισφορών υγείας κατά 6% (για όλους όσους λένε πως στα μέτρα δεν περιλαμβάνεται η αύξηση των φόρων). Δεν είναι η σωστή μέθοδος για την εξορθολόγηση των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά η σωστή διαχείρηση των αποθεματικών τους, η σωστή συνταγογράφηση φαρμάκων, οι δικαιολογημένες και σωστά κοστολογημένες διαγνωστικές εξετάσεις και παρεμβάσεις από την μεριά των γιατρών (περιλαμβάνεται στην πρόταση) και η αξιολόγηση του προσωπικού - πόσοι χρειάζονται σε κάθε μονάδα υγείας? Και πόσοι από αυτούς κάνουν σωστά τη δουλειά τους?

Δε συμφωνώ πως αν ανακαλύψουμε, εκ του θαύματος, ισοδύναμα μέτρα, θα πρέπει να πάμε στους δανειστές και να τους ζητήσουμε την άδεια να μειώσουμε τον ΦΠΑ στα ξενοδοχεία γιατί βρήκαμε από αλλού λεφτά (π.χ. κερδίσαμε, ως κράτος, τη λοτταρία στη Νιγηρία).

Δε συμφωνώ με την αύξηση εισφοράς αλληλεγγύης από όλους. Δε συμφωνώ με την εξάλειψη φοροαπαλλαγών όπως επιδόματα πετρελαίου θέρμανσης για αυτούς που τα χρειάζονται. Δε συμφωνώ με την εξάλειψη της αποπληρωμής χρεών σε δόσεις, αλλά αντίθετα προκαταβολική καταβολή φορολογίας στο 100%. Έχουν πατήσει το πόδι τους στην Ελλάδα, σε μια πόλη, σε ένα χωριό, οπουδήποτε εκτός από την Σαντορίνη ή την Κέρκυρα, αυτοί που υποστηρίζουν πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό?

Aσφαλώς, συμφωνώ με ορισμένες προτάσεις : συμφωνώ με τη μείωση των αμυντικών δαπανών, με τη διεύρυνση του φόρου πολυτελείας, με τη φορολόγηση των τυχερών παιχνιδιών, τη συνταγογράφηση με βάση τη δραστική ουσία. Επι παραδείγματι.

Εν κατακλείδι, το κείμενο της πρότασης δε θα το χρησιμοποιούσα σε καμία περίπτωση ως κωλόχαρτο. Αλλά αν πρέπει να ψηφίσω, θα το καταψήφιζα.



2. Θα ψήφιζα όχι γιατί μέσα στην πρόταση δεν περιλαμβάνεται η αναδιάρθρωση και το κούρεμα του χρέους

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το χρέος μας δεν είναι βιώσιμο. Δεν είναι αποπληρώσιμο. Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ της συμπαθούς Λαγκαγντ το επιβεβαιώνει. Παρ'όλα αυτά, σε κάθε νέα πρόταση συμπεριφερόμαστε σα να είναι αποπληρώσιμο και περιλαμβάνονται ποσοστά του ΑΕΠ και δισεκατομμύρια σε βάθος 40-50 ετών. Κάθε νέα συμφωνία πρέπει να προϋποθέτει λογιστικό έλεγχο του χρέους και εν τέλει κούρεμά του.  Η ιστορία μας μαθαίνει πως το κούρεμα και η αναδιάρθρωση του χρέους της Γερμανίας μεταπολεμικά ήταν ένας σημαντικός λόγος (αλλά όχι ο μόνος) που υφίσταται η Γερμανία στην κατάσταση που βρίσκεται. Όσο συνεχίζουμε να αγνοούμε αυτή την πραγματικότητα, η κάθε νέα πρόταση είναι καταδικασμένη να μην αποφέρει κανένα όφελος.



3. Θα ψήφιζα όχι γιατί η πρόταση των δανειστών μας είναι "μη διαπραγματεύσιμη"

Η επίσημη εκδοχή είναι πως δε μπορούν να κάνουν άλλες "παραχωρήσεις", κάτι που δεν πιστεύω. Οι δανειστές μας προσπάθησαν να μας δώσουν να καταλάβουμε πως η απόρριψη αυτής της πρότασης σημαίνει απόρριψη της παραμονής μας στο ευρώ.
Δεν οραματίζομαι μια ευρωπαική νομισματική ένωση όπου οι πιο ισχυροί θα απαιτούν εφαρμογή μέτρων σε μια χώρα μέλος οι οποίες είναι άδικες και μη εφαρμόσιμες και αν η χώρα τις απορρίψει, θα την αποπέμψουν από την ένωση. Θέλουμε να είμαστε στο ευρώ και να μας φέρονται ισότιμα. Σύμφωνοι, τα σκατώσαμε ως άνθρωποι και κυβερνήσεις. Αλλά δε δεχόμαστε να μας θεσπίζουν όποια μέτρα θέλουν, με το φόβο οτι αν τα απορρίψουμε θα μας κόψουν την παροχή ρευστότητας. Μέχρι πότε? Ποιά είναι η κόκκινη γραμμή μας? Έχουμε ανεχτεί πολλά μέτρα κι έχουμε επιζήσει γιατί θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ. Μέχρι πότε? Με τι κόστος?
Δε με φοβίζουν τα τελεσίγραφα και ο μπαμπούλας της εξόδου από το ευρώ που προσπαθούν να μας επιβάλλουν οι δανειστές και οι εγχώριοι υποστηρικτές τους. Ψηφίζω χωρίς φόβο και απειλές, απερίσπαστος, ενάντια στα μέτρα με τα οποία δε συμφωνώ.



4. Θα ψήφιζα όχι γιατί οι δανειστές και οι υποστηρικτές τους μας έφεραν τα τελευταία χρόνια στην κατάσταση που είμαστε

Ψηφίσαμε πριν μερικούς μήνες μια καινούρια κυβέρνηση γιατί δοκιμάσαμε την εναλλακτική, και είδαμε οτι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που οι δανειστές "πρότειναν" καινούρια μέτρα και οι κυβερνήσεις μας έλεγαν σε όλα ναι, η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη. Τα μέτρα δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, η ύφεση μεγάλωνε σε σημείο που αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε μια άλλη εκδοχή : μια κυβέρνηση που δήλωσε πως θα διαπραγματευτεί, θα αντιπροτείνει και αν οι προτάσεις των συνομιλητών μας ξεπερνάνε κάποιο όριο, θα πει όχι. Και το έκανε.

Δεν εμπιστεύομαι τις προτάσεις των δανειστών μας. Δεν έχουν αλλάξει κατεύθυνση, δεν έχουν μάθει τα λάθη τους και δε τα παραδέχονται. Είναι στο ίδιο σκεπτικό που ήταν τόσα χρόνια και δεν απέφεραν τίποτα. Και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές τους, αυτοί που καταψηφίσαμε πριν λίγους μήνες, λένε και πάλι ναι σε ό,τι μας πουν. Δε τους πιστεύω, δε συμφωνώ και τους ξανακαταψηφίζω.



5. Θα ψήφιζα όχι γιατί οι οικονομικά ισχυροί Ευρωπαίοι έχουν επιδιώξεις που δε μου αρέσουν.

Οι πιέσεις και οι παρεμβάσεις άλλων Ευρωπαίων, πλην Ελλήνων, στα εσωτερικά της χώρας έχουν φτάσει σε ντροπιαστικό σημείο. Σύμφωνοι, ζητήσαμε να μας ξελασπώσουν, οπότε έχουν δικαίωμα να ζητήσουν και να εγκρίνουν, αλίμονο.

Από την άλλη, οι αντιδράσεις τους στη διενέργεια δημοψηφίσματος και οι δηλώσεις τους μου δείχνουν μια διάθεση να δώσουν ένα παράδειγμα σε όλη την Ευρώπη. Ιδού, μια αριστερή/"αριστερή" ευρωπαική κυβέρνηση που έχει βρει το θάρρος να μη δεχτεί όλα όσα μας λένε, αλλά να πει και μερικά όχι. Είμαι πεπεισμένος πως έχουν σκοπό να μας χρησιμοποιήσουν ως παραδειγματισμό. Δηλαδή, να επηρρεάσουν υπέρ του "ναι", έτσι ώστε να δείξουν στην υπόλοιπη Ευρώπη πως πριν από τις εκάστοτε εκλογές δεν πρέπει να ξεχάσουν πως η τελευταία κυβέρνηση που αντιστάθηκε στα "θέλω" τους επέστρεψε σα βρεγμένη γάτα στην αυλή τους, πέρνοντας πίσω όποιες αντιρρήσεις προέβαλαν. Και μας απειλούν με αποπομπή από το ευρώ και οικονομική καταστροφή, ως ύστατο μέτρο της ιδεολογίας πως "όποιος δε συμφωνεί μαζί μας, καταστρέφεται".

Δε το θέλω αυτό. Δε θέλω οι Ευρωπαίοι με απαιτήσεις και απειλές να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις κατα βο'ύληση. Θέλω να ψηφίζω ελεύθερα όποιον θέλω, και αυτό να κάνει τη διαφορά. Δε θέλω όλες οι μελλοντικές μου κυβερνήσεις και οι υπόλοιπες της Ευρώπης να δέχονται απλώς κεντρικές διαταγές από τον καγκελάριο και τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας και τους Πρόεδρους τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Έχουμε ήδη μια Ευρώπη, ουσιαστικά με μια τέτοια κυβέρνηση και πρωθυπουργούς εκτελεστικά όργανα. Σε αυτό λέω όχι. Θέλω την Ελλάδα ως ξεχωριστό και ισότιμο μέλλον της Ευρώπης, όχι ως ένα φτωχό και ενοχλητικό συγγενή μιας Ευρώπης-κράτους.



Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα. Σίγουρα πάνω στις φούριες μου, ξέχασα πολλά σημαντικά σημεία. Αλλά η βασική ιδέα είναι εκεί. Θα ψήφιζα συνειδητοποιημένα όχι. Διαφωνώ σε μεγάλο ποσοστό με την καταληκτική πρόταση, η οποία μπαίνει σε δημοψήφισμα. Δε θα ψήφιζα όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους μας. Τους ξενοδόχους, τους αγρότες, τους πιο χαμηλόμισθους από εμένα, που πλήττονται άδικα περισσότερο από εμένα. Πιστεύω πως το όχι μπορεί να φέρει μια καλύτερη κατάσταση, ενώ το ναι θα φέρει σίγουρα μια χειρότερη κατάσταση.

Και σε όσους, αξιότιμους συνευρωπαίους, συνομιλητές και ισότιμους συντρόφους μου, εντός κι εκτός των συνόρων, με απειλούν πως αν ψηφίσω όχι, θα μου κόψουν τη χρηματοδότηση και θα με αφήσουν να λιμοκτονήσω, έχω να απαντήσω με ένα τραγούδι.

Μου λένε αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω
Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό
που όταν δαγκώνει, εγώ καλά είναι να σωπαίνω

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λέν' να πάω κρυφά κάπου να κλάψω

Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ'αλλάξω.

Μα εγώ με ένα άγριο, περήφανο χορό
σαν αετός πάνω από τις λύπες θα πετάξω.

Σιγά μην κλάψω. Σιγά μη φοβηθώ.
Σιγά μην κλάψω. Σιγά μη φοβηθώ!

Ποιός είναι μαζί μου???




Υστερόγραφο : όσοι ποστάρουν στο ίντερνετ ή δηλώνουν σε κατ'ιδίαν συζητήσεις οτι αηδιάζουν από το διχασμό και τις διαφωνίες και οτι όλοι πρέπει να είμαστε μονιασμένοι και αγαπημένοι, με αηδιάζουν. Έχουμε ένα ζήτημα τεράστιας σημασίας και οι γνώμες είναι πολλές. Θα διαφωνήσουμε, θα αντιπαρατεθούμε, θα υψωθεί κάποια στιγμή και ο τόνος της φωνής, αυτό είναι το νόημα. Αν κάποιος δε μπορεί να το αντέξει και καταφεύγει σε τρικούβερτους καυγάδες, χειρονομίες, βρισιές και χειροδικίες δεν είναι άξιος του διαλόγου και της δημοκρατίας που χαρακτηρίζει κάθε ψηφοφορία. Και αν το μόνο που έχεις να πεις αυτή τη μεγάλη ώρα είναι οτι ενοχλείσαι από την οποιαδήποτε διαφωνία ή αντιπαράθεση σε βαθμό που να κατηγορείς οτι το δημοψήφισμα διχάζει το λαό (τον διχασμένο), σε λυπάμαι.

Άνοιξε την τηλεόραση και βάλε Τατιάνα/Frauentausch. Και κράτα τη βαρυσήμαντη δήλωσή σου για τον εαυτό σου.

(Καθόλου κακή συμβουλή και για μένα, εδώ που τα λέμε)

Τα Όσκαρ του 2015, ή : σχεδόν τέσσερις ώρες μαγνητοσκοπημένης ανίας

Αγαπητοί μου!

Αναγνωρίζω πως τα τριήμερα, τα κούλουμα, οι χαλβάδες και οι λαγάνες δεν επιτρέπουν συλλογισμούς για το επικρατόν πολιτικό σκηνικό. Άσε που δεν έχω τη διάθεση να σας ζαλίζω το τιρμπουσόν τριτιάτικα με βαρουφάκηδες και ευρωγκρούπ. Κάντε την αντιπολίτευσή σας απρόσκοπτα, ο καιρός θα μας κρίνει όλους.

Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή όμως, κυνηγημένο μου πουλί, παλουκώσου αναπαυστικά και άνοιξε μια σόδα για τη χώνεψη. Ώσπου να κάτσει, σε ενημερώνω για ό,τι έχασες την κυριακή τα ξημερώματα στην απονομή των όσκαρ.

Για δεύτερη συναπτή χρονιά, που λες, η μέρα των όσκαρ με βρήκε να επιστρέφω από την εκδρομή. Αναζωογονημένος από το νερό της κολωνίας, το οποίο θυμίζει επικίνδυνα κολώνια μυρτώ της παιδικής μας αθωότητας, ανεξάρτητα από την αυριανή εφημερία, είμαστε εδώ, ολοζώντανα, να παρακολουθήσουμε μαζί τα όσκαρ, για τα οποία γνωρίζουμε ίσως τα λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά.

00.25
Η προθέρμανση φέτος περιέλαβε πίτσα με , εκτός των άλλων, ανανά και (όχι προσχεδιασμένη) προβολή του Once Upon a Time in The West, με περιορισμένη ιστορική αναδρομή στα western μέχρι και, αλλά όχι έπειτα από το Magnificent Seven.

01.30
Μέχρι στιγμής από το γερμανικό κανάλι έχουν περάσει ο Steve Carell, που είναι γλυκύτατος με μούσι, γυαλιά και την τεράστιά του μύτη, ο Michael Keaton ο οποίος δηλώνει πως είναι ψύχραιμος επειδή "he's been heavily drinking" αλλά είναι προφανές πως δε βλέπει την ώρα να εξαφανιστεί από το χαλί και να αράξει, καθώς και ο αδερφός της τύπισσας που χώθηκε πέρισυ στη σέλφι.

Επίσης, και πάλι. Kevin Spacey ρε φίλε.

01.35
Η Julianne Moore μάζεψε στο πλύσιμο. Η Melanie Griffith στο σώμα φαίνεται στο σώμα ίδια όπως πριν από 30 χρόνια. Ξέρατε πως η τύπισσα που παίζει σε εκείνη τη μπούρδα, το 50 shades of grey, είναι κόρη της? Τίνος είναι το παιδί, Μελανί? Του Αντώνη δε του φέρνει πάντως.

01.37
Marion Cottilard for the win. Υποστηρίζω πως πρέπει κάθε χρόνο να της δίνουν ένα όσκαρ που υπάρχει, ανεξάρτητα αν συμμετείχε σε κάποια ταινία ή όχι.


01.43
Ο θεός Chris Pratt με τη γυναίκα του...Αnna Faris (!!!), of Scary Movie fame, δηλώνουν πως έχουν ένα μωρό στο σπίτι, οπότε προφανώς σκοπεύουν να κάνουν πάρτυ μετά την τελετή και να μη γυρίσουν σπίτι για μια βδομάδα.

02.10
Λίγα πράγματα γενικώς. Η Emma Stone, η οποία είναι φτυστή η μάνα της, δηλώνει πως δεν έχει τα κότσια να πλησιάσει τον Clint Eastwood, αλλά αν αυτός την πλησιάσει, τότε σαφώς και θα καταρρεύσει, ενώ οι διάφοροι συνεντευξιαζόμενοι γενναία προσπαθούν να αποφύγουν τις τρύπες του τσαντιριού που έχουν στήσει οι διοργανωτές και μέσα από τις οποίες περνάει κατά τόπους ανενόχλητη η βροχή.

02.12
Οι φαν του Benedict Cumberbatch αυτοαποκαλούνται Cumberbitches.

02.15
Σε λίγο ξεκινάμε, οπότε να πάμε στις προβλέψεις. Όπως προείπα, δεν έχω δει σχεδόν καμία ταινία. Το Grand Budapest Hotel ήταν αριστούργημα και ίσως χαρίσει στον Wes Anderson ένα Oscar σεναρίου, αλλά μέχρι εκεί. Ενδόμυχα δεν παραιτούμαι από την ελπίδα ότι στο τέλος θα πανηγυρίσουμε. Το American Sniper του Clint Eastwood ακούγεται σαν μια ταινία που δε θα ήθελα να δω επειδή δεν είμαι αμερικάνος, αλλά ο Clint έχει την ικανότητα να γυρίζει ταινίες που ακούγονται σαν ταινίες που δε θα ήθελες να δεις, αλλά τελικά δε το μετανιώνεις. Στα Birdman και Brotherhood δε θα έλεγα εξαρχής όχι, αν και ο Michael Keaton είναι γενικώς αχώνευτος. Επίσης, είδα το Gone Girl και το βρήκα πάρα πολύ καλοφτιαγμένο.

02.18
Σιχαίνομαι τη Lady Gaga. Δεν εννοώ πως την αντιπαθώ, αλλά τη σιχαίνομαι. Πιστεύω πως αν την έβλεπα από κοντά θα μου ξέφευγε ένα "ίου".  Επίσης, δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την πεποίθηση οτι μυρίζει άσχημα. Εξάλλου, η Scarlett ξύρισε εν μέρει τα μαλλιά της.

02.20
Άνθρωποι που είναι φέτος στα όσκαρ και δε μπορώ να καταλάβω γιατί (προς το παρόν): Jennifer Lopez, Lady Gaga, Kaley Cuoco, Melanie Griffith. Όπως είπα, δεν έχω δει πολλές από τις ταινίες, αλλά και πάλι...

02.25
Το να αναρωτιέσαι τι δουλειά έχει η Meryl Streep στα όσκαρ είναι να αναρωτιέσαι γιατί ο Κριστιάνο Ρονάλντο προσπαθεί με κάθε του ανάσα να τραβήξει την προσοχή του κόσμου να ασχοληθεί μαζί του. Είναι η πεμπτουσία αυτού που είναι.

02.28
Λίγο πριν αρχίσουμε, ας μην ξεχάσουμε να επισημάνουμε πως παρουσιαστής του αμερικανικού καναλιού στο κόκκινο χαλί είναι ο Michael Strachan, ο πρώην defensive end των NY Giants, με το ρεκόρ για τα περισσότερα sack σε μια σεζόν και το μεγαλύτερο κενό ανάμεσα στα δύο μπροστινά δόντια (for the record, την ωρα που μιλάμε ο γράφων κατατάσσεται μόλις έξω από το top 10).

02.32

Jason Bateman of Arrested Development in the houseeeeee!

02.40

Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του εναρκτήριου τραγουδιού, ακόμα και από τα γκριζαρισμένα μαλλιά του Barney, ήταν η εντελώς άκυρη εμφάνιση του Jack Black για να γκρινιάξει για τη βιομηχανία των όσκαρ. Κατά τα άλλα, αξιοπρεπέστατος, αν και όχι εντυπωσιακά αστείος, Neil Patrick Harris.

02.46
Το πρώτο όσκαρ της βραδιάς πάει στο φαβορί j.k. simmons για το whiplash, τον οποίον θυμόμαστε ως αρχισυντάκτη της εφημερίδας στο παλιό spiderman (jonah jameson?), ενώ η γερμανική τηλεόραση τον έπαιζε λόγω τεχνικών δυσκολιών, για ένα τέταρτο. Προς το παρόν τραγουδάει άσχημα εκείνος ο αυστραλοπίθηκος των maroon five.

03.00
Όσκαρ κουστουμιών για μια κυρία η οποία, από τη μια, πήρε όσκαρ για το Barry Lyndon πριν από 41 χρόνια, και από την άλλη, σήμερα δε μοιάζει εμφανισιακά πολύ πάνω από 60. Ρισπέκτ.

03.04
Στο λεξικό πρέπει να βάλουν δίπλα στη λέξη σβέρκος μια φωτογραφία του Channing Tatum.

03.11
Η αφορμή για να εμβάθυνση στον πολωνικό κινηματογράφο μόλις μου δόθηκε απλόχερα λόγω της Ida με το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Οι κριτικές λένε οτι είναι πολύ καλή, η περιγραφή της οτι είναι καταθλιπτική.

03.18
Ο Neil Patrick Harris μας ενημερώνει τι εννοούμε με τον όρο "seat fillers" (άκυρους τύπους που γεμίζουν τις θέσεις αυτών που έχουν σηκωθεί για να παρουσιάσουν ή να παραλάβουν βραβείο) και μας γνωρίζει σε μερικούς από αυτούς, όπως η heidi, η  laura και ο Steve Carrell. Είδε κανείς την ταινία με τα lego? Παπαρία μου φαίνεται, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Το τραγούδι πάντως είναι ντροπιαστικά κακό και δεν έχει καμία δουλειά να βρίσκεται σε ακτίνα 1 εκ. χιλιομέτρων από τα όσκαρ.

03.50
Δε γράφω τίποτα γιατί δε συμβαίνει τίποτα. Δίνονται τα δευτερεύοντα όσκαρ σε σίγουρα αξιόλογους ανθρώπους από δευτερεύοντες ηθοποιούς.

03.55
Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η Laura Dern όσο απίστευτα ταλαντούχα ηθοποιός είναι, τόσο απίστευτα άσχημη είναι. Κατά τα άλλα, παιδαρέλια όπως η Kiera Knightley και η Emma Stone υποψήφιες. Και η Meryl Streep ρε φίλε. Δε γίνεται άλλο με αυτό το αστείο. Αμφίρροπη κατηγορία, την οποία σαρώνει η σε γενικές γραμμές ψιλοαδιάφορη Patricia Arquette για το Boyhood, η οποία στη συνέχεια βγάζει έναν σχετικά χλιαρό λόγο για την ισότητα των φύλων και των μισθών, αλλά επειδή είμαστε στα όσκαρ το αντιμετωπίζουν λες και κύρηξε ο Υψηλάντης την επανάσταση ξέρω γω. Σε γενικές γραμμές πάντως, κλαρίνο η Meryl.

04.30
Η Meryl λοιπόν που λες, παρουσιάζει αυτούς που μας άφησαν το 2014. Για άλλη μια χρονιά τα χειροκροτήματα μαζεύονται στο τέλος. Από αυτούς ξεχωρίζουν οι James Garner, Maya Angelou, Anita Ekberg, Richard Attenborough, Robin Williams, Rod Taylor, η θεά Lauren Bacall, Eli Wallach, Bob Hoskins, Mike Nichols. Όχι και λίγοι. Έλειψαν οι Harold Ramis και Joan Rivers, σύμφωνα με το twitter.

Με αυτά, μπαίνουμε ψιλο στην σχετική ευθεία.
Α ναι, όσκαρ cartoon (lol) κέρδισε ένα big hero 6 με πρωταγωνιστή κάτι που μοιάζει με το ανθρωπάκι της michelin, αλλά χωρίς γραμμώσεις. Κι αν κατάλαβα καλά, όλοι είναι εξοργισμένοι που δεν ήταν καν υποψήφια τα lego. OK.

04.43
Η Naomi Watts με κάποιον τρόπο καταφέρνει να είναι στην επικαιρότητα κάθε χρόνο, και κάθε χρόνο δεν ξέρω γιατί. Το πρώτο σημαντικό βραβείο της βραδιάς, του μοντάζ, πηγαίνει...στο Whiplash! Νομίζω πως είναι έκπληξη, πόσο μάλλον γιατί παντού γράφουν πως το Whiplash είναι παπαριά και ομοφοβικό ή κάτι τέτοιο.

04.50
Ο NPH παρουσιάζει δυο ηθοποιούς που "τους αξίζει απόλυτα που βρίσκονται εδώ", και εμφανίζεται η Jennifer Aniston. Οτι τι? Της αξίζει όσκαρ? Για τα φιλαράκια ή για την πόλυ? Ή οτι της αξίζει να είναι καλεσμένη στην τελετή, στην οποία παραβρίσκεται ο τύπος που χώθηκε πέρισυ στη σέλφι? Γενικώς ο NPH είναι συμπαθέστατος αλλά τα αστεία που του δίνουνε δεν είναι καθόλου συμπαθέστατα.

Σε άλλα νέα, ο Βέντερς έχασε αναμενόμενα για το καλύτερο ντοκιμαντερ, το οποίο πήρε το ντοκιμαντέρ για εκείνον που χαφιέδεψε τη cia με την μεγάλη κρεατοελιά.

04.59
Να φανταστώ πως o ύμνος για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ με τον John Legend κι έναν ράπερ με κουστούμι θα κερδίσει την αηδία των Λέγκοζ?

05.06
Να το φανταστώ.

Ο John Legend πετάει τορπίλες οτι σήμερα περισσότεροι μαύροι βρίσκονται σε correctional facilities απ'οτι μαύροι σκλάβοι στο απόγειο της σκλαβιάς, και το θέατρο καλύπτεται από παγερή σιωπή, της κατηγορίας "ω τον κάφρο τι είπε και μας χάλασε το πάρτυ". Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της βραδιάς.

Εξ'αλλου, το foxcatcher φαίνεται εξαιρετική ταινία και ο Steve Carrell είναι ένας θησαυρός.

Εν τέλει, το γερμανικό κανάλι δείχνει για 4η φορά το υπέροχο trailer για το Gone Girl.

05.17
Η απορία μου λύνεται : η lady gaga είναι εκεί για να τραγουδήσει τραγούδια από τη μελωδία της ευτυχίας. Σίγουρα μέσα στις τοπ 5 πιο άκυρες στιγμές στην ιστορία των όσκαρ. Πως ήταν, ρωτάς? Συμπαθητική. Απλή. Καλή. Έχει ένα ωραίο τατουάζ, μια τρομπέτα. Όταν δε φοράει γελοία φορέματα και χαζές περούκες και τα λοιπά κλαπατσίμπαλα είναι μια καλή τραγουδίστρια.

ΑΑΑΑΑΑ...εκεί το πήγαιναν, να παρουσιάσουν την Julie Andrews, της οποίας η ημερομηνία λήξης απέχει πολύ ακόμα από το σήμερα. Η Ιουλία δίνει το όσκαρ καλύτερης μουσικής στον Alexander Desplat για το Grand Budapest Hotel, αφήνοντας παραπονεμένο τον Alexander Desplat για το Imitation Game. O Wes Anderson χειροκροτάει σαν τον πατέρα μου.

05.30
Μια πολύ αμφίρροπη κατηγορία, του πρωτότυπου σεναρίου, καταλήγει προς λύπη μου στον Innaritu για το Birdman και όχι στον Wes Anderson για το Grand Budapest Hotel. O Michael Keaton πανηγυρίζει για την επιτυχία της ταινίας του μασώντας την τσίχλα του λίγο πιο παθιασμένα.

Περισσότερο χαίρονται για το όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου οι συντελεστές του The Imitation Game, o σεναριογράφος του οποίου, ενδεχομένως ομοφυλόφιλος, παραδέχεται οτι στα 16 έκανε απόπειρα αυτοκτονίας επειδή ένιωθε διαφορετικός, και οτι δεν ταιριάζει. Βάζει τις βάσεις για ένα συναισθηματικό κρεσέντο.

05.51
Η σκηνοθεσία πάει επίσης στον Inarritu, κάτι που προφανώς σημαίνει πως το Birdman είναι ο σημερινός μας θριαμβευτής.

Η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ακούει στο όνομα Eddie Redmayne, το νεανία που έπαιξε τον Stephen Hawking. Φανερά έκπληκτος που άφησε πίσω του Michael Keaton, Steve Carrell και δε συμμαζεύεται, υπεραερίζει και σχεδόν καταρρέει από τη συγκίνηση.

05.54
O McConaghey εμφανίζεται με μούσια και η πρώτη του ατάκα είναι "a'right!"!
Το δίνει στη συμπάθειά μου Julianne Moore. Δεν ξέρω για ποιά ταινία, δεν πρόσεχα και δε θα την ήξερα έτσι κι αλλιώς.

06.05
Μετά από ένα μέτριο αστείο σχετικά με τις ύποπτα ακριβείς προβλέψεις του NPH για τα όσκαρ, ο Sean Penn δίνει το όσκαρ καλύτερης ταινίας στο Grand Budapest Hotel!

Not. To Birdman θριαμβεύει και το πολύ ενδιαφέρον (θεωρητικα) Boyhood φεύγει με άδεια χέρια.


Αυτά τα λίγα! Τι μας έμεινε από τη βραδιά και τη σεζόν γενικώς? Έλειψαν οι εκπλήξεις, με εξαίρεση ίσως το όσκαρ α'αντρικού. Η τελετή ήταν ανιαρή και κράτησε πάλι πάνω από 3,5 ώρες (στόχος είναι οι 3), ο παρουσιαστής ήταν τόσο όχι εξαιρετικός που δε θα επαναληφθεί, το Birdman θριάμβευσε, τα Boyhood και Grand Budapest Hotel, σχετικά αναμενόμενα, όχι. To Interstellar, ούτε λόγος. Ο συμπαθής Χριστόφορος θα πρέπει να περιμένει για μερικά χρόνια ακόμα, όπως άλλωστε και ο γραφικός Wes. Tα φιλάκια μας.

Μας εύχομαι του χρόνου να εμφανιστεί τουλάχιστον πάλι μια ταινία που θα αγαπήσουμε και θα υποστηρίζουμε φανατικά το Φεβρουάριο του '16.

Και δε βλέπουμε την ώρα.

An introduction to greek music or : greek music for dummies (part II and last)

Wow. That was...intense.

The response to the first part of this entry was overwhelming, to say the least. More than ten people summoned the courage to talk to me and admitted that they did read my last blog entry and found it somewhat amusing. I hadn't been so close to tears since I saw Leonard Cohen in the flesh and, before that, since that one memorable time when the delivery guy mixed up my order and brought me chicken gyros instead.

Invigorated by your moving support and rejuvenated from a trip to Greece which included lots of sun, sea, great company, awesome food and even more lying around in various positions, I come back to you, as promised, with the conclusion to this guide to greek music.

Picking up where we left off brings us to...


#9
Lae mi sfiksis allo to zonari (People, don't tighten the belt anymore)
Music: Stavros Xarhakos
Lyrics: Iakovos Kampanellis
Performed by Nikos Xilouris and Tzeni Karezi
1974

 

Translated lyrics :

Great news I bring with me
just wait a minute until I catch my breath
while thinking if I should laugh,
cry, shout or be silent.
The kings are now gone
and right now, at the harbor by the sea
their allies are bidding them farewell
Since they planned everything
and from the beginning they dug their own graves
and always nearby our great protectors
they slowly became the gravediggers
And who's going to pay for the loss?
And how am I supposed to start all over?
If only I knew at least why!

What lies ahead in my destiny
is being studied by three schemers
[...]
The foreign bankers put their new clothes on
the greek realtors shaved
Seven with the interest, five with the make-over
forty with the oil and the vinegar
And the one who believed and anticipated
silent, let down, he stands and stares at the freedom that's up for sale.

People, don't tighten the belt any more
don't take pride in hunger
The fight you put up is worthless
if it doesn't redeem the blood that was spilt.
People, don't tighten the belt any more,
hunger is the pride of the coward,
of the slave that is going to be buried.

Background : the song appeared in a play called "To megalo mas tsirko" (Our Big Circus). It was performed in 1973, towards the end of the military Junta that was to govern Greece for almost another year, and presented an allegorical narration of the contemporary Greek history with obvious allusions to the present situation, especially Greece's dependance on foreign allies with their own agenda and the tendency to fight hard for freedom, education and human rights only to give them up shortly after and take pride in the suffering, while hoping for better days. The revolutionary play was deemed dangerous by the military government and the cast was arrested and shortly imprisoned during the performances. The songs in the play were sung live by Nikos Xilouris, legendary singer and composer from Creta. His unique voice and imposing figure made him a beloved artist and symbol of the resistance, especially after his involvement in this play. He died at the age of 43 due to brain cancer. After democracy was restored in Greece, the performances were resumed with great success. A revival of the play took place a couple of years ago (you can spot Xarhakos standing next to the piano), and I had the pleasure of being in an audience that watched with amazement and enthusiastic involvement a 40-year old play that looked as contemporary as if it was written weeks ago.



#8
Pes mou mia leksi (Just tell me one word)
Music: Manos Hadjidakis
Lyrics: Alekos Sakellarios
Performed by Dimitris Horn and Maro Kontou
1961

 Translated lyrics :

Just tell me a word, this one word
in a while the sun will shine,
the pale dawn will come

It's almost six, let's say this word
that is tangled up in the lips and dare not come out

The sky, this big sky is still dark and the night keeps flowing
But up there, look, a star that shyly shines and smiles at us

The night is silver and all of my worries are in a silken net from golden hair
The sweet dawn is upon us, but you don't care
that my empty embrace is filled with sorrow

Background : First appearing in a film, this piece composed by Hadjidakis and sung by the actors Horn and Kontou still remains, in my opinion, the ultimate song with which to serenade the pretty girl whose heart you want to win before the night is over. Dimitris Horn, one of the most talented greek theatre and movie actors went on to star in many well-respected films and sing many wonderful songs that have stood the test of time.


#7
Esy eisai i aitia pou ipofero (You are the reason I suffer)
Music and lyrics : Manolis Hiotis
Performed by Manolis Hiotis and Andreas Spaggadoros
1949

 Translated lyrics :

You are the reason I suffer
Why did you leave me here miserable?
Why do you make me suffer so much?
Be careful, I might just kill you
I can't stand watching you run around with others
Why do you make me suffer so much?
Be careful, I might just kill you
Just stop tormenting me

My only hope and happiness
and my dream, my light is you
I love, how can I tell you, my dear, come back
don't leave or I'll do something crazy
I've told you, I can't live without you
I love, how can I tell you, my dear, come back
don't leave or I'll do something crazy
come back, I forgive you

Background : the genius of Manolis Hiotis and his bouzouki maestry (he invented the four-string bouzouki and introduced latin overtones to the traditional rebetiko genre) made him famous beyond the greek borders (allegedly he was held in very high esteem by Jimi Hendrix, although allegedly :P). His parternship on stage with Mary Linda made for a  very successful duet that was enjoyed even by the USA president Lyndon Johnson in the White House at his birthday. Hiotis managed to live to be 47, something of an accomplishment in comparison to other artists in this entry. His songs are being covered by young artists up to this very day.


#6
Aeriko
Music : Manos Hadjidakis
1966

Background : Manos Hadjidakis married greek folk and classical music. Not much to comment here, except to apologize for the poor audio quality.


#5
Mi mou ksanafigis pia (Don't go away from me anymore)
Music and lyrics by Vasilis Tsitsanis
Performed by Prodromos Tsaousakis and Rena Ntallia (here by Vasilis Tsitsanis and Sotiria Mpellou)
1951

 Translated lyrics :

Ι knew that one day you'd come
and that you'd get bored of this madness

Don't go away from me anymore, my boy
stay in my arms

This break-up was unfair
and extremely hard

Don't go away from me anymore, my boy
stay in my arms

I found myself in life without a mother, without a family

Don't go away from me anymore, my boy
stay in my arms

Background : two rembetiko heavyweights team up for this zeimbekiko. Tsitsanis, one of the most well-known influential representatives was partially responsible for introducing the rembetiko music to the mainstream and enjoyed great fame and success with his many famous compositions. Mpellou, on the other hand, easily one of the most recognizable voices (and for that matter, figures) in greek folk music was arguably one the best greek female singers of all time. Whereas her appearance maybe left much to be desired (it's a matter of taste, after all), her booming voice still captivates listeners. Her cooperations with musicians from various music genres made her well-known and beloved by almost every Greek. After enduring much hardship (problems with alcoholism, depression, gambling, imprisonment for her involvement in the resistance during the nazi occupation of Greece and depression through failed romantic relationships) she was diagnosed with throat cancer and was practically mute when she died, poor, at the age of 75.


#4
Tis aminis ta paidia (The children of the defence)
Music and lyrics by unknown (Cover by Stauros Xarhakos)
Performed by Nikos Dimitratos
???

 (Now with German subtitles!)

Translated lyrics :

One day, it's gonna go down in the history books
that the beasts were driven away from Athens
the liars and the charlatans

Everyone helping for the defence, all the officers
Venizelos is fighting too, he will bring an end to it all
And every patriot, they will bring us the equality

Mother Mary is standing by our side
is showing our new army the way
the hero of the national defence
who fights and drives the enemies away

The children of the defence drove the king away
and packed his underwear for him to be on his way
and keep on feasting with his foreign family

Come and watch the swords flaming, reaching the skies
up there, at our borders, where the blood of the enemy runs like a river

The children of the defence drove the king away
and they brought us Venizelos, they brought us Lefterakis!

Background : this traditional greek song is the oldest entry, seeing as it is referring to historical occurences that took place in the time period from 1914 to 1917. It refers to the internal conflict in Greece during that time, whether we as a nation would support the King Konstantinos the First, who supported the Germans and thought we should stay neutral as a nation (he himself had studied in Germany and was married to the Kaiser's sister), or Eleutherios Venizelos, the prime minister, who sided with Entente (England, France, Russia). After much political turmoil Venizelos resigned and formed his own (rather illegal) government (the National Defence Movement) in Thessaloniki with support from the Entente. After many war conflicts with the neighboring nations and  meddling from foreign forces, the King was eventually forced to resign and flee to Switzerland. Τhis national division and the conclusion is what is celebrated in this song that is being covered by greek and foreign artists to this day.


#3
As kratisoun oi horoi (Let the dances go on)
Music and lyrics by Dionisis Savvopoulos
Performed by Dionisis Savvopoulos
1983

 Translated lyrics :

Let the dances go on, and we'll find new places to hang out in the countryside
Until this gathering unfold like an autonomous village
Up to the planets, with transmitters and antennae
the Greeks construct circuits and the companies make history

Giorgos beginns, "we are, or ar we not, we are nothing!"
and Giannakis sings "if nothing is meant to be, something is meant to happen"
And in the night that is lighting up comes Alkis, our little one
bringing together old and ablaze trajectories with our future rock

The sky is fire, dust in the wind, sparks and circuits
and shining companies, their mirroring by the seaside
And either with antiquities, or with Orthodoxy
the greek communities construct a new galaxy

And Mpampis, who is already drunk
and Lidia, who is shy because you all keep looking at her
and Achilles with Zoi stand in front of the polaroid smiling

And then, Elena the dancer leans over to Tasos
and with eyes closed, the sing together "Hail the greek national team!"

It's no fault of the parliament
It's no fault of the representatives, alone and headless
If the head hurts, it's due to the headless love it enjoys

But our love has a name, a body and a religion
and a grandfather in autonomous greek regions during the turkish occupancy

May God keep us healthy to always meet up and have a good time
dancing around in circles, free like rivers

And into the night that is lighting up may our bonds strenghten
bringing together old and ablaze trajections with our future rock

Background : if you value my opinion, the true national anthem of Greece. From the pride in our history, the power of religion, down to our coming together to celebrate the greek national team's accomplishments. I just wish this song would break out during every major international sporting event. Just listen to this song one more time and imagine it coming after "and now, the national anthem of Greece", along with the jubilant scenes in the stands.


#2
Agapi pou 'gines dikopo mahairi (Love, you became a double-edged knive)
Music : Manos Hadjidakis
Lyrics : Michalis Kakoyiannis
Performed by Melina Merkouri
1955

 Translated lyrics :

Love, you became a double-edged knife
you used to bring me only joy
but now, you drown my joy in tears
i can't figure it out, can't find no cure

Fires light up in his eyes
the stars fall from the sky when he looks at me
Turn out the lights, turn out the moon
so that he doesn't see my pain when he takes me

Background : the second collaboration of Hadjidakis and Merkouri. Not that it gets any better than this : Hadjidakis composes a wonderful melody, cypriot director Kakoyiannis provides the lyrics and Merkouri, this outspoken, influential figure in greek cinema, music and later on politics comes up with this haunting interpretation for the movie "Stella". When great greeks work together at the big stage, the results can be quite astonishing with a marvellous songs lamenting the demoralising impact of love in our lives.


#1
Mana mou Ellas (Greece, my mother)
Music : Stauros Xarhakos
Lyrics : Nikos Gatsos
Performed by Nikos Dimitratos (here by Haris Alexiou and Giorgos Ntalaras)
1983

Translated lyrics:

I don't have a home to come back to
nor a bett to sleep in
I don't have a road or a neighborhood
to walk on a first of May

Those big words, those lies
You told me from the beginning together with your first milk
But now the snakes are awake
and you put on your ancient ornaments
and you never even shed a tear Greece, my mother
while you sell out your children as slaves

Those big words, those lies
You told me from the beginning together with your first milk
But as I was talking to your destiny
you already had your ancient valuables on
and you took me to the marketplace, like a gypsy with a monkey
Greece, mother of pain

Those big words, those lies
You told me from the beginning together with your first milk
But now, that the fire is flaring up again
your only care is your ancient beauty
And in the arenas of the whole world, Greece, my mother
you carry on with the same old lie

Background : unfortunately I can't find the original rendition of 1983. But I'm thinking... the closing ceremony of the olympic games in Athens, pictures of Greeks rejoicing that they've found each other once again, celebrating, partying, while the song goes on about the lies of Greece in arenas all over the world... Yeah, it will do.

Did anybody even realize that while we and the whole world was having fun (possibly) with our closing party, we sang the lyric "you never even shed a tear Greece, my mother, while you sell out your children as slaves"?



Well, my loyal compadres! That was it. Do you agree? What did I forget? Where did I go wrong? If you have an opinion on any of the above, just keep it to yourselves. Don't you dare comment.


Hope you had as much fun as I did.





Oh, shit! I almost forgot!


#Bonus video
Zorbas
Music : Mikis Theodorakis (based on music by Giorgis Koutsourelis)
1964

 For the music. For the sun and the beach. For Anthony Quinn. And for "Hey boss, did you ever see a more splendiferous crash?"

Tα sos του μουντιάλ, στιγμές πριν το εναρκτήριο λάκτισμα

Από αύριο η ζωή μας έχει και πάλι νόημα.

Ναι, πολυπράγμονα αναγνώστη μου, το ξέρω οτι η ζωή σου δεν αρχίζει και τελειώνει με τα παγκόσμια αθλητικά γεγονότα.  Έχεις τα χόμπι σου, αγαπάς τη μουσική, απολαμβάνεις μια ταινία με υπερήρωες όσο ο καθείς ημών, μπορεί στα μεγάλα κέφια να σκαρώνεις και στιχάκια ή να χορεύεις και καμιά ζεμπεκιά. Αγαπάς το αγαπουλίνι σου, τους συγγενείς και φίλους, χτυπάς και αβάνα-κόλα στη Βαλαωρίτου ή μοχίτα στο πρώτο πόδι. Η ζωή σου είναι τόσο φουλ που σχεδόν δεν έχεις χρόνο για το μουντιάλ.

Ετοιμάσου, λοιπόν, να παραμελήσεις κάτι από τα παραπάνω. Γιατί αύριο αρχίζει το μουντιάλ.

Ξέρω, σε πιάνει πανικός. Φοβάσαι πως θα πας αδιάβαστος. Αλλά, έννοια σου. Θα σε άφηνα έτσι, παραμονές του πανηγυριού? Κάθε άλλο. Σου ετοίμασα την απαραίτητη λίστα με τα σος. Τα σκονάκια που θα σε βγάλουν ασπροπρόσωπο. Παραμέρισε λοιπόν όλα όσα θεωρείς πως ήξερες, την προσωπική σου κρίση και τις προτιμήσεις σου και ετοιμάσου για ακόμα μια φορά να κάνεις αυτό που ίσως ξέρεις καλύτερα : να δεχτείς την αυθαίρετη γνώμη μου σαν ευαγγέλιο.

Πάμε λοιπόν, όλοι μαζί, να δούμε τι θα δούμε μέσα στον επόμενο, μαγικό μήνα!


Στάση #1 : Σύντομη ιστορική αναδρομή

Εμείς, που πλησιάζουμε τα 30 αλλά δε τα φτάσαμε ακόμα, θυμόμαστε την πρώτη μας φορά αρκετά καθαρά : το μουντιάλ του 1994 στην Αμερική. Συνεπώς το αγαπάμε πολύ, ανεξάρτητα αν το θέαμα ήταν ικανοποιητικό. Εξάλλου, νιώθουμε σα να ήταν σήμερα τον ενθουσιασμό για την πρώτη εμφάνιση της εθνικής μας υπό την ηγεσία του αξεπέραστου Αλκέτα, τον Πάριο να τραγουδά "γειά σου Ελλάδα, ποιός θεός δε ζήλεψε τα θαύματά σου? ε? ποιός?", το Στράτο Αποστολάκη και τον Αντώνη Μήνου να υψώνουν τοίχος και Μηνα Χατζίδη με Σάββα Κωφίδη να δίνουν μια μέταλ νότα? Η συνέχεια γνωστή : 1-0 στο 2' και "α, ρε Μπατιστούτα, τι μας έκανες", 4-4-2 κλπ. Επίσης, δύσκολα θα ξεχάσουμε τα 5 γκολ του Σαλένκο και το 1 του Ροζέ Μιλά, την κεφαλιά του Λέτσκοφ ("το κάρφωσε!", αναφώνησε ο θείος μου στο μπαλκόνι στη Χαλκιδική), τη ματσάρα Βραζιλία-Ολλανδία 3-2, τη συμπαθέστατη Σουηδία, τον ενοχλητικό Παλιούκα και το χαμένο πέναλτι του Μπάτζιο που έδωσε τον τίτλο στη Βραζιλία.

Το 1998 ήμασταν ακόμα αμούστακα αγόρια αλλά απολαύσαμε την μεγάλη Κροατία του Σούκερ που άξιζε μια θέση στον τελικό, απογοητευτήκαμε από τον αποκλεισμό της Αργεντινής από την Ολλανδία του γίγαντα Μπέργκαμπ, και χασμουρηθήκαμε αδιάφορα όταν η Γαλλία κέρδισε την Βραζιλία στο Παρίσι και σήκωσε το τρόπαιο.

Το 2002 είχαμε την τιμή να απολαύσουμε το ωραιότερο παγκόσμιο κύπελλο των τελευταίων ετών στην Ιαπωνία και Νότια Κορέα. Παραδεχτήκαμε την έξοχη Τουρκία που παραλίγο να φτάσει τελικό, συμπαρασταθήκαμε με όλο μας το είναι στην τεράστια έκπληξη της Σενεγάλης, πανηγυρίσαμε έξαλλα την ισοφάριση του Ντελ Πιέρο με το Μεξικό που σήμανε την πρόκριση της Ιταλίας, αποχαιρετήσαμε άδοξα και νωρίς τον τιτάνα Μπατιστούτα και την Αργεντινή, θαυμάσαμε τη Βραζιλία και κυρίως το φάουλ του Ροναλντίνιο που εξευτέλισε τον απίστευτα υπερτιμημένο Σίμαν, δακρύσαμε από θυμό για τον πάρα πολύ άδικο αποκλεισμό Ιταλίας και Ισπανίας από την κλασσικά αδιάφορη Νότια Κορέα και τέλος ζήσαμε την απονομή δικαιοσύνης με την επικράτηση της Βραζιλίας επί της Γερμανίας σε ένα σφιχτό τελικό.

Το 2006 στη Γερμανία ακόμα και οι πιο σκληροί από εμάς δάκρυσαν με τον αποκλεισμό της τεράστιας Ελβετίας, ο οποιός ήρθε παρ'ό,τι οι συμπαθείς κεντρικοευρωπαίοι δε δέχτηκαν γκολ, πιστέψαμε στην Αργεντινή μέχρι να μας διαψεύσει το χαμένο πέναλτι του Αγιάλα, πιστέψαμε στο θαύμα της πεισματάρας Αγκόλας, αναποδογυρίσαμε το τραπέζι στα γκολ της Ιταλίας στον ημιτελικό απέναντι στη Γερμανία και αηδιάσαμε με τον τεράστιο εγωιστή Ζινεντίν Ζιντάν ο οποίος, στον τελικό (τελευταίο του παιχνίδι) εκτελούσε όλα τα κόρνερ απευθείας, τα πέναλτι σκαφτά και έριξε κουτουλιά στον Ματεράτσι επειδή του έβρισε τη μάνα ή την αδερφή (α τον σιχαμένο, πως τόλμησε κάτι τέτοιο σε ποδοσφαιρικό αγώνα), κοστίζοντας σε μεγάλο βαθμό στη Γαλλία το τρόπαιο απέναντι στην πάντα συμπαθή Ιταλία.

Το 2010 έγινε το χειρότερο μουντιάλ που θυμόμαστε, κυρίως λόγω βουβουζέλας. Παρ'όλα αυτά θυμόμαστε τη νίκη της εθνικής και την πίστη μας για πρόκριση απέναντι στην Αργεντινή, την τρελή πορεία των απολαυστικών Ουρουγουάης και Γκάνας, ενώ ζορίστηκα λίγο για να θυμηθώ ποιός έπαιξε τελικό και ποιός κέρδισε (η Ισπανία την Ολλανδία).


Στάση #2 : ...και, μιας που μιλάμε για ιστορία...

...στο δίλημμα Πελέ ή Μαραντόνα, απαντάμε Πελέ, για όλους τους πιθανούς λόγους.


Στάση #3 : όταν ακούμε την τάδε χώρα, το μυαλό μας πάει αμέσως...

ΟΜΙΛΟΣ 1
Bραζιλία : τα 3 "ρ", με τα οποία μεγαλώσαμε : Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο. Κανείς άλλος.
Κροατία : ψάχνοντας τους διαδόχους των Σούκερ, Ασάνοβιτς, Μπόμπαν, Προσινέτσκι.
Μεξικό : Χόρχε Κάμπος και Κουατεμόκ Μπλάνκο. Και ο μακρυμάλλης βαψομαλλιάς (Ερνάντεζ?)

Μόνο αγάπη

Καμερούν : Ροζέ Μιλά και Σάμιουελ Ετό να μαγεύουν στα 40 τους. Και λίγο Πατρίκ Εμμπομά, για την ξενέρα.

ΟΜΙΛΟΣ 2

Ισπανία : Οι γκάφες του Θουμπιθαρέτα και ο Φερνάντο Ιέρο. Μίσος. Πιο βαρετος πεθαίνεις.

Ολλανδία : Ντένις ο τρομερός και πορτοκαλί κερκίδες.

Χιλή : η μαγεία του αξεπέραστου διδύμου Σάλας-Ζαμοράνο το '98

Αυστραλία : μετά τον Μαρκ Βίντουκα και το Χάρι Κιούελ το χάος.

ΟΜΙΛΟΣ 3
Κολομβία : Χιγκίτα, μαζί σου στις καλές και τις κακές στιγμές (περίπου στο 1:00, απολαύστε το Χιγκίτα να προσπαθεί να κόψει τη μπάλα στο Ροζέ Μιλά). Κάρλος Βαλντεράμα, το αυτό.

Ελλάς : τη χαμένη ευκαρία του Σαραβάκου με την Αργεντινή. Το ένα γκολ και τον ένα βαθμό.
Ακτή Ελεφαντοστού : τον Ντιντιέ μόνο του εναντίον όλων.
Ιαπωνία : τους βαψομαλλιάδες Νακάτα, Όνο, Ιναμότο το 2002.

ΟΜΙΛΟΣ 4
Ουρουγουάη : Ντιέγκο Φορλάν και Λόκο Αμπρέου. Ο Σουάρεζ δεν έχει μπει στην καρδιά μου.
Κόστα Ρίκα : τον Ρολαντ Γκόμεζ του ΟΦΗ να παίρνει παραμάζωμα τη Βραζιλία.
Αγγλία : το ρομπότ του Πίτερ Κράουτς.
Ιταλία : την τεράστια τριανδρία Μαλντίνι-Νέστα-Καναβάρο.

ΟΜΙΛΟΣ 5
Ελβετία : Σεμπαστιάν Φράι, για τους ψαγμένους και Χακάν Γιακίν.
Εκουαδόρ : Ιβάν Καβιέδες και κίτρινη μάσκα σπάιντερμαν σιχαμένη μέσα στο σπασουάρ.
Γαλλία : για κάποιο λόγο, ΛεΜπεφ και Ντουγκαρί βεντέτες.
Ονδούρα : στα ίσα, ξαναπήγε η Ονδούρα μουντιάλ?

ΟΜΙΛΟΣ 6
Αργεντινή : Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, και μια πρέζα Αριέλ Ορτέγκα
Βοσνία και Ερζεγοβίνη : Μουσλίμοβιτς και Γιάχιτς, γιατί Σαλόνικα.
Ιράν : ...Μαγκνταβικία? Μαγκνταβικία πάνω στη γραμμή.
Νιγηρία : μπορεί να είχαμε την τιμή να απολαύσουμε στην Ελλάδα τους μουντιαλικούς Ορούμα, Λαβάλ και Εκουέμε, αλλά Νιγηρία σημαίνει Γιεκινί, Αμοκάτσι, Αμουνίκε και fashion icon Ταρίμπο Γουεστ

OMIΛΟΣ 7
Γερμανία : Γιούργκεν Κλίνσμαν εντός κι εκτός των γραμμών, η μουτσούνα του Όλιβερ Καν (ο οποίος σας πληροφορώ πως είναι γλύκύτατος ως σχολιαστής της γερμανικής τηλεόρασης). Α, και Κάρστεν Γιάνκερ, ασφαλώς, για να τρώνε τα μικρά το φαί τους.
Πορτογαλία : η χώρα που όσο ψηλά και να φτάσει, θα είναι πάντα η χώρα που κατέβαινε με φορ τον Παουλέτα και τον Έλντερ Ποστίγκα, τη χρυσή αλλαγή του βάζελου.
Γκάνα : κάτι Ασαμόα.
Αμερική : Μέολα στο τέρμα, Αλέξις Λάλας στα μπακ και Μπρους Αρίνα στον πάγκο.

ΟΜΙΛΟΣ 8
Βέλγιο : Μαρκ Βίλμοτς πάντα (ακόμα και τώρα ως προπονητής), άντε και μια ιδέα αδελφοί Μπενζά στα φορ.
Αλγερία : ευκολάκι. Ραφίκ Τζιμπούρ.
Ρωσία : μόνο αγάπη για τον μέγιστο Βλαντιμιρ Μπεστκσασκν.....[...]...ιτς.
Νότια Κορέα : εκείνος ο τύπος που έβαλε την κεφαλιά στην Ιταλία και μετά ο ιδιοκτήτης της Περούτζια τον έστειλε από κει που ήρθε (στη Νότια Κορέα).


Στάση #4 : το σαβουάρ βιβρ του μουντιάλ

- Με ευλάβεια παρακολουθούμε τον εναρκτήριο αγώνα, όλους τους αγώνες της εθνικής, της αγαπημένης μας χώρας εκτός εθνικής, και όλους τους αγώνες νοκ άουτ.
- Τουλάχιστον 5 μέρες πρέπει να δούμε ΟΛΟΥΣ τους αγώνες των ομίλων που διεξάγονται μέσα σε μια μέρα.
- Δεν είναι απαραίτητο, αλλά είναι συνετό, να παραγγέλνουμε κάθε μέρα που βλέπουμε μπάλα.
- Το επίσημο φαγητό του μουντιάλ είναι το πιτόγυρο, το επίσημο ποτό ο φραπές/η μπύρα.
- Κατάρα σε όποιον προβεί σε κάποια ανοησία του τύπου να παραγγείλει κινέζικο/να μαγειρέψει κάτι εκτός από μακαρόνια και/ή κοψίδια.
- Δεν είναι ντροπή να υποστηρίζουμε καμία εθνική, εκτός από τη Γαλλία και την Ισπανία. Ως γενικό κανόνα, υποστηρίζουμε Λατινική Αμερική και Αφρική, αντιπαθούμε Ασία (για περισσότερα, βλ. παρακάτω).
- Θέλουμε γυναίκες στην παρέα, αρκεί να έχουν ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον για τον αγώνα εκτός από τα παρελκόμενα.
- Δικαιούμαστε να πετάξουμε τις γυναίκες έξω αν δείξουν το παραμικρό ίχνος θαυμασμού για τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
- Καλό θα ήταν τους σημαντικούς αγώνες να τους παρακολουθήσουμε με οικογένεια/φίλους, αν το επιτρέπουν οι συνθήκες.
- Το κόμπο βουτιά στη θάλασσα - ούζο με καλαμαράκι και μουντιάλ στην ταβέρνα είναι ίσως όσο πιο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στο θείο.
- Σεξ ή μουντιάλ? Στη φάση των ομίλων ντέρμπι, στα νοκ-άουτ αρχίζει να γέρνει το γήπεδο.
- Μουντιάλ και στοίχημα : επιβάλλεται για το καλό να ποντάρουμε. Προσωπική προτίμηση, ο πρώτος σκόρερ στον τελικό.
- Προβλέψεις δικαιούμαστε να κάνουμε δημοσίως μέχρι να αρχίσει το πρώτο ματς. Όποιος δηλώσει στις 30 Ιουνίου οτι είχε προβλέψει εξαρχής την ξέφρενη πορεία του Βελγίου επιβάλλεται να τιμωρηθεί με το να παραγγείλει δημοσίως Κοσμοπόλιταν.


Στάση #5 : ποιόν υποστηρίζουμε?

-  Υποστηρίζουμε : Κροατία, Μεξικό, Καμερούν, Χιλή, Κολομβία, Ελλάδα, Ακτή Ελεφαντοστού, Ουρουγουάη, Κόστα Ρίκα, Ιταλία, Ελβετία, Εκουαδόρ, Ονδούρα, Αργεντινή, Νιγηρία, Γκάνα, ΗΠΑ
- Μας αφήνουν αδιάφορους : Βραζιλία, Ολλανδία, Αυστραλία, Αγγλία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ιράν, Γερμανία, Βέλγιο, Αλγερία, Ρωσία
- Αντιπαθούμε : Ισπανία, Ιαπωνία, Γαλλία, Πορτογαλία, Νότια Κορέα


Στάση #6 : εν συντομία...

- Το φαβορί : λόγω έδρας κυρίως, η Βραζιλία.

- Η καλύτερη ομάδα : με βάση το ρόστερ, η Ισπανία και η Γερμανία

- Η πιθανή έκπληξη : θα συμφωνήσω με τον αδερφό : το Βέλγιο.

- Η "ποτέ μη λες ποτέ" εθνική : η Γαλλία. Τόσο υπό διάλυση, που ή θα πατώσει ή θα μας τρελάνει όλους.

- Η απουσία : η Σουηδία, η Τουρκία και η Σερβία.

- Η αιώνια απογοήτευση : η Αργεντινή. Ελπίζω να πέσω έξω.

- Οι παίκτες που ανυπομονούμε να δούμε εν δράσει : ο Μέσι της Αργεντινής, ο Νειμάρ της Βραζιλίας, ο Αζαρ του Βελγίου, το δίδυμο Μπαλοτέλι/Κασάνο της Ιταλίας (αν κάτσει), η περμανάντ του Σαμαρά σε συνδυασμό με την πεντάευρη κώμη του Μητρογκολ


Στάση #7 : Πρόβλεψη

Η τετράδα θα αποτελείται από τις Βραζιλία, Ισπανία και Γερμανία (αν δε συναντηθούν νωρίτερα), συν μια σχετική έκπληξη. Ουρουγουάη? Βέλγιο? Ελπίζω όχι η Πορτογαλία. Από εκεί και πέρα, ο θεός και η ψυχή τους. Αν η Βραζιλία φτάσει τελικό, δύσκολα θα το χάσει. Η Αργεντινή θα μας κάνει να πιστέψουμε, αλλά βασίζομαι στο οτι η άμυνά της θα τα σκατώσει όταν θα έρθουν τα σημαντικά. Η Ιταλία πάει τελικό κάθε 12 χρόνια και πήγε ήδη το 2006, υπομονή. Η Αγγλία, ανανεωμένη, θα παίξει λίγη μπαλίτσα. Λίγη όμως. Η Κολομβία θα μας ακολουθήσει στην επόμενη φάση, αλλά χωρίς Φαλκάο δε θα πάει πολύ ψηλά. Η Κροατία δεν είναι καθόλου, μα καθόλου άσχημη ομάδα.

Ρεαλιστικά, ποντάρω στην εξής 8άδα :

Βραζιλία
Γερμανία
Ισπανία
Αργεντινή
Πορτογαλία
Ουρουγουάη
Ιταλία
Βέλγιο (έτσι, για την ίντριγκα)

Δύο είναι όμως σίγουρα:

Πρώτον, οτι σε ένα μήνα από τώρα θα μας πιάσει μελαγχολία για το οτι πέρασε κι αυτό το μουντιάλ.


Και δεύτερον, οτι θα δούμε τις ρώγες και τα δάκρυα του Κριστιάνο Ρονάλντο.

An introduction to greek music or : greek music for dummies (part I)

Throughout the years, I am often asked by fellow colleagues, partners and other people I interact with to present typical examples of greek music.

(Meaning, two individuals in the past year have casually remarked that the greek music I forcefully play for them sounds cool, and politely commented that at some point, in the not foreseeable future, they would like to listen to some more. To which I reply, of course, the only sensible way one could : I give them a long history lesson, gently emphasizing the fact that Yann Tiersen rips off Manos Hadjidakis, that Misirlou from Pulp Fiction is a rendition of a really old traditional greek song and that, generally, one is absolutely clueless about music in general when one is absolutely clueless about greek music.)

So overwhelming has been the demand and positive feedback for my greek music presentation that I decided to document a run-down of twenty essential musical pieces originating from Greece. So that everyone not familiar with traditional (and a tiny bit contemporary) greek music can learn something, and those of you, my loyal readers, who do know more about it than me, can shake your heads in disbelief about how I managed to include some songs but failed to do so with other, classic lovely ones, which I'm sure will be the case.

In other words, this list does not represent the 20 best songs in greek history, but rather 20 songs that will give you a clue and a timeline about what greek music has been, and is, all about.

So, then. Make yourselves a new cup of coffee or refill your wineglasses and let's get on with it.

#20

San ton Karagiozi (Like Karagiozis)

Lyrics/Music/Performed by : Dionysis Savvopoylos
1974

Translated key lyrics :
The thing that condemns me
the thing that saves me
is that I'm dreaming,
just like Karagiozis
friends and enemies
on my terrible back
nicely to carry
as if they were passengers

My white sheet, my crazy lamp
red eggs or carnivals
through the statistical ballot box
the grim reaper is watching us and salivating

Background :  Dionysis Savvopoulos, a well known composer from Thessaloniki and political activist during the military dictatorship years (1967-1974), during which time he was twice imprisoned, sings about Karagiozis, a traditional theatrical character, well-known in Greece and Turkey. He is a character who always longs for wealth and fame, but whenever confronted with a chance to make a difference displays cowardice and sloth.


#19
Andromeda
Lyrics/music : Thanassis Papathanasiou
Performed by : Thanassis Papathanasiou / Sokratis Malamas
1995



Translated lyrics :
Over there, far away at Andromeda,
they're drinking tsipouro and eating lakerda
some nice and strange beings
they're alone, and looking for company

Background : not much sense to be made of the lyrics here, really. Just a rather contemporary song you will listen, and dance to, after you've drunk a respectable amount of tsipouro accompanied by the appropriate amount of lakerda, or any smoked fish that contains enough salt to give your blood pressure the extra push it needs to reach dangerously high levels.


#18
To dihti (the net)
Music : Stavros Xarhakos
Lyrics : Nikos Gatsos
Performed by Sotiria Leonardou
1983



Translated lyrics :
Every time you find a new way in life
do not wait until midnight finds you
keep your eyes open, day and night
because in front of you lies always a net

And if at some point you find yourself entangled in its web
no one will be able to help you out of it
alone you will have to find the end of the thread
and, if you're lucky, to begin all over again

Background : heavyweight composer Xarhakos and poet/songwriter Gatsos wrote this one for the movie "Rembetiko". With obvious political extensions, this song that warns us to be wary of friends and allies who will disappear when things get harder has never been outdated in Greece. Plus, as a friend once remarked, it's a great closing song for a night out, a tune that you can sing all the difficult, drunken way home.


#17
Auti i nihta menei (only this night is left)
Music/lyrics/performed by Stamatis Kraounakis
2000



Translated lyrics :
Every night, I go out to get drowned
sometimes the stars, sometimes the edge of the abyss
I'm looking for something, like the castaway
my years like my sheets
my cigarettes, to put them out

Only this night is left
for centuries frozen
when two souls found no shelter
and they came to this world, sad and doomed
to live a love on earth

Background : exuberant, outspoken songwriter Kraounakis is no stranger to haunting, bittersweet melodies. This one was written for a drama of the same name. If you are interested in checking out another example of Kraounakis beautifully orchestrating and performing one of his own songs you are welcome to click here .

And if you have any doubts as to what an impact his songs have on the people who know them and have fallen in and out of love with them, you can check the expressions of the semi-drunken celebrities in this video as they sing along the lyrics "only once did I cry bitterly for you, and then I made my arrangements and never called you again, not even once".


#16
Ti simera, ti aurio, ti tora (today, tomorrow or now, there's no difference)
Music Vassilis Tsitsanis
Lyrics Gerasimos Tsakalos
Performed by Marika Ninou
1953


Translated lyrics :
Today, tomorrow or now
there's no difference
let's clear things up an hour early
the time has come for your breakup
maybe it's for the two of us better
let's clear things up an hour early

Today, tomorrow or now
there's no difference
and if we wait, what is there to gain?
since our nagging broke out like a storm
on this road we will both be miserable
and if we wait, what is there to gain?

Today, tomorrow or now
there's no difference
Since we can't live together
and everything's already downhill now
it's better that we break up already
since we can't live together

Background : first entry for the rembetiko master Tsitsanis, here with a classic moving break-up song that, although recorded in the 1950's, still accompanies the blues of broken up and broken hearted people.


#15
Apopse klaiei o ouranos (The sky cries tonight)
Music : Mimis Plessas
Lyrics : Kostas Pretenteris
Performed by Giannis Poulopoulos
1979


Translated lyrics:
Tonight the sky cries for you and for me
our words are scattered and are now lost
and our lips stayed mute and frozen

And the sky is heavy, and cries in despair

What is there to tell you now?
I'm losing the light, and you
Everything is black and blurry, everything cloudy
My heart is a wound, my eyes full with tears

And the sky is heavy, and cries in despair

Background : a typical example of the drama inherent in greek musicals of the 1960's and 70's, the lead character in this movie drinks trying to forget how he screwed up his relationship and lost the girl. There to accompany him is his best friend and the local singer with a "hasapiko" (name of the dance).


#14
Kane ligaki ypomoni (Be a little patient)
Music/lyrics : Vassilis Tsitsanis
Performed by Sotiria Mpellou & Vassilis Tsitsanis
1948


Translated lyrics :
Don't get desperate, it won't take long
a dawn will come to you
and ask you for a new love
be a little patient

Drive away the clouds from your heart
and don't stay up the whole night crying
What if she's not in your arms?
One day it will come, do not forget

When the sweet dawn comes, you'll be awake
and your love will be resurrected
A new love will begin again
be a little patient

Background : this entry could contain just songs from this amazing collaboration between Tsitsanis and Mpellou, the lady with the most powerful and distinctive voice in the history of greek female singers. Together they produced a number of usually sad songs, telling sentimental tales of past or one-sided romances, always performed with all of their heart and soul.


#13
Pou na vro ginaika na sou moiazei (where would i find another woman like you)
Lyrics Kostas Kofiniotis
Music/Performed by Antonis Diamantidis/Dalgkas
Sometime in the 1930s


Translated lyrics:
Where would i find another woman like you
one with eyes that slaughter the heart
so proud and graceful
one with your velvet olive   (note : olive = greek slang for a distinctive dark skin spot)
where would i find another woman like you?

Background : the oldest song in this list, performed by the mysteriously double named Antonis Diamantidis or Dalgkas, gave me a lot of trouble while trying to trace the exact year it came out. I finally gave up. Recorded sometime during the 1930s, it inspired a fiercely popular modern song by Kostis Maraveyas. A mash-up of the two songs can be seen here.


#12
Exo enan kafene (I own a coffee tavern)
Music : Manos Loizos
Lyrics : Leuteris Papadopoulos
Performed by Giorgos Ntalaras
1970


Translated lyrics:
I own a coffee tavern at the end of the harbor
it was built from the tears of those who stay and wait

I own a coffee tavern which always hears the same things
About embarkments and journeys of those who stay and wait

I own a coffee tavern, an old wreck
Oh, if it could only be a ship
for those who stay and wait

Background : iconic composer Manos Loizos wrote the beautiful music for this tribute to the greek immigrants before he died at the age of 44. This song, a personal favorite, is not really typical of his work, which includes a lot of politically charged ballads against totalitarian regimes that cause the anguish of nations.


#11
Kapote tha'rthoun (One day they'll come)
Music : Mikis Theodorakis
Lyrics : Leuteris Papadopoulos
Performed by Pavlos Sidiropoulos
1979


Translated lyrics:
One day they'll come to tell you
that they believe in you and that they love you
and that they want you

Take care of the child
close the door with the key
They're lying

One day, the educated, well-read and sensible will come to convince you

Take care of the child
close the door with the key
they will sell you out

And when the times come
when the candlelight goes out amidst the storm

Defend the child
because, if the child makes it through safe
There is hope

Background : Pavlos Sidiropoulos was arguably the most important representative of greek rock music. In 1979 he starred in the movie "O Asymvivastos" (the one that won't conform), in which he performed the soundtrack songs, including this one, composed by the famous Mikis Theodorakis, with obvious allusions to, but not limited to, the years of military dictatorship. Sidiropoulos died in 1990, at the age of 42, due to complications related to a drug overdose.


#10
Kyr-Antonis
Music/Lyrics Manos Hadjidakis
Here performed by Melina Merkouri & Manos Hadjidakis
1971


Translated lyrics:
Kir-Antonis is in a hurry to go to sleep
because at night, in his dreams, he wants to remember
that he never lived in the dream he's living
but the night is over, and the dawn finds him a sad man

Kir-Antonis, oh, how we love you
and with you we count the stars
for you, we jump over the fire
until the dawn comes
Αnd we always forget your longing
like birds, together we wander
like kids, we laugh with you as you pray

But one night, Kir-Antonis makes his bed ready
and we wake up, we wait for him to appear at his door
But Kir-Antonis will never go out in his yard
Because he wanted to live in his dream forever

Background : I'll start by admitting that Manos Hadjidakis is my favorite greek composer, if not altogether favorite composer, of all time. For this he teams up with Melina Merkouri, a vivacious actor/singer later turned politician, to produce a moving video  of the two of them singing this bittersweet song next to a fireplace. Hadjidakis always loved to compose (but was in no way limited to) this type of song that told the tale of alienated, sad people living among us. In my opinion, it does not get any better than this. But it does get more iconic as you, my loyal reader, will soon find out.


Enjoying yourself so far, my beloved reader? Having fun? Are you humming along? Are you excited for the second part?

No?

Well, that's too bad. Because it's coming soon. And when it does, it is going to kick your ass.

So, do yourself a favor and join me as I continue the countdown with songs #9-#1 in the second part, sometime later this week.

Until then, take care and please, for the love of God, try to drive safe and fall in love.

Παρακολουθήστε τα όσκαρ παρέα με τον μαγνητοσκοπημένα ολοζώντανο σχολιασμό μου!

Το κάναμε το κόλπο γκρόσο και φέτος. Δε μας πτόησε το μακρινό, αλλά ευχάριστο ταξίδι επιστροφής από τη Βαυαρία, ούτε το γεγονός οτι ούτε δύο ώρες μετά το πέρας της απονομής μας περίμενε φόρτος εργασίας ικανός να σκιάξει και τον πιο επιμελή ειδικευόμενο Παθολογίας, πόσο μάλλον εμένα.

Παραδέχομαι πως επέτρεψα στον εαυτό μου αναρρωτική, τουτέστιν δύο απανωτά 24ωρα με ρουτίνα δουλειά-φαί-ύπνος και τούμπαλιν, προτού βρω το σθένος να σου φέρω ολοζώντανα στη σαλονάρα σου όλα όσα εκτυλίχθηκαν στη μεγαλύτερη βραδιά του κινηματογράφου, λατρεμένε μου.  Φτιάξε φραπεδάρα, ή φουσίλι με κόκκινη πέστο και μπόλικο κεφαλοτύρι, αν σε πετυχαίνω σε αυτή τη φάση, και πάμε!


01.05

Με περισσό ενθουσιασμό ανακαλύπτω πως η τελετή θα αναμεταδοθεί ζωντανά από την ελεύθερη γερμανική τηλεόραση, γλυτώνοντας με από την αγωνία του να ψάχνω stream σα το ζαβό και τους γείτονές μου από το να οικειοποιηθούν την πρώτη τους φράση στα ελληνικά με το "παίξε γαμημένο γαμίδι, μη κολλάς!"

01.40

Η παρέα μου, επιδεικνύοντας τιτάνιο σθένος και συναίσθημα που σου ραγίζει την καρδιά, μου δηλώνει ευθαρσώς πως θα παρακολουθήσει μαζί μου όσο αντέξει και μετά θα πάει για ύπνο. Νωρίτερα έχει ήδη εκφράσει την έκπληξή της για τη διάθεσή μου να στερηθώ τον ύπνο μου για να παρακολουθήσω τα βραβεία. Έχοντας πάρει την επιβεβαίωση μου ως άντρας (τρελό, ατίθασο και παράτολμο "νιάτο" φάση), ανοίγω την τηλεόραση για να χαζέψω το κόκκινο χαλί.

02.05

Δεν ξέρω τι γίνεται, δεν προσέχω. Οι γυναίκες δεν είναι πολύ όμορφες, τη Σάντρα Μπούλοκ την εκτιμώ αλλά τη βαριέμαι, κράχτες τύπου Clooney και Jack "The Jack" Nicholson (τι απέγινε αυτή η ψυχή?) απουσιάζουν, η Jennifer Lawrence, η οποία μου αρέσει αλλά όχι με κοντά μαλλιά, έπεσε πάλι.

02.15

Ο Bill Murray είναι πολύ χλωμός. Για καμιά γαστροσκόπηση τον κόβω από βδομάδα. Ανησυχώ.

02.20

Νομίζω πως θα ήμουν ευτυχισμένα παντρεμένος με την Cate Blanchett, με την προυπόθεση να κάλυπτε καλά τους παράνομους δεσμούς της λόγω της βαρεμάρας της. Εν τω μεταξύ, γίνονται κάτι καθόλου αστεία πράγματα με τον Jimmy Kimmel, ενώ βρίσκω ενθαρρυντικό πως παρακολουθούμε την κάλυψη του κόκκινου χαλιού στα αγγλικά με λίγες παρεμβάσεις από δυό Γερμανούς οι οποίοι δηλώνουν μεν οτι βρίσκονται έξω από την αίθουσα, αλλά η πλημμελής ανάμειξή τους με τα τεκταινόμενα με υποψιάζει πως είτε δεν ξέρουν αγγλικά (εξόχως πιθανό), ή στέκονται μπροστά από ένα σκηνικό κάπου στο Βερολίνο.

02.25

Προτείνω στην παρέα μου φραπέ και με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια.

02.30

Ομολογώ πως η μοναδική από τις προτεινόμενες ταινίες που έχω δει είναι το Her του Spike Jonze, το οποίο υποστηρίζω σθεναρά να σαρώσει. Προβλέπω χωρίς λόγο split, αλλού το σκηνοθεσίας κι αλλού το ταινίας, κάτι που πλέον είναι της μόδας. Γενικώς φαντάζομαι πως το άβαταρ Gravity θα κερδίσει τα πάντα εκτός από τα σημαντικά, κοινώς καλύτερης ταινίας για το 12 Years a Slave. Αυτό όμως που περιμένω πως και τι είναι να χάσουν οι u2, ειδικά δε αν το πάρει το The Moon Song της Karen O δεν αποκλείω να βγω με το βρακί στην Kurt Schumacher Straße για να πανηγυρίσω, κυρίως επειδή έχω όρεξη να βγω με το βρακί στην Kurt Schumacher για μια φορά (παράτολμο νιάτο vol. II). Πάμε!


02.45

 Το εναρκτήριο λογάκι της DeGeneres δε με έκανε να γελάσω, εκτός από το σχόλιό της οτι ο Jonah Hill της έδειξε στο Wolf of Wall Street κάτι που έχει παααρα πολλά χρόνια να δει ("get it? I mean your penis.") Η Anne Hathaway, φορώντας "μια ντισκομπάλα" (συνεισφορά της παρέας μου) παρουσιάζει το βραβείο β'αντρικού ρόλου σε μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της τελετής, τον Jared Leto (of Requiem for a Dream fame). Στα σοβαρά όμως, αυτός ανεβαίνει στη σκηνή και αναφέρεται στις ταραχές στην Ουκρανία και τη Βενεζουέλα, κάτι που προφανώς σφραγίζει το οτι δεν πρόκειται να ξαναπλησιάσει την τελετή ούτε στο ένα χιλιόμετρο.

Δεν έχεις ανάγκη τα όσκαρ έτσι κι αλλιώς όταν προτιμάς να μαλακίζεσαι με τα μαλλιά σου.

02.58

Ένας τύπος που παρουσιάστηκε ως εμπνευστής μιας γενιάς αλλά δε μου λέει κάτι ανέβηκε στη σκηνή για να πει το τραγουδάκι του από το Despicable Me, το οποίο επίσης δε μου λέει κάτι. Μου λέει όμως πολλά το τεράστιο καπέλο του, όπως και το οτι κατέβηκε από τη σκηνή και προκάλεσε σε χορό τρεις κυρίες της πρώτης σειράς, μεταξύ των οποίων και η Meryl Streep, η οποία προέβη σε ένα καθώς πρέπει λίκνισμα του στήθους της.

03.10

 Το The Great Gatsby, μια πολύ ωραία ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες κερδίζει το όσκαρ κουστουμιών, το οποίο ήταν αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς πόσα great gatsby πάρτυ και αντίστοιχες facebook photos έχουν ξεπηδήσει τον τελευταίο χρόνο. Trivia : αν ο DiCaprio ήταν υποψήφιος για το Gatsby, πάλι θα έχανε, αλλά θα στεναχωριόμουν.

03.15

Βρίσκω τον Channing Tatum όχι ιδιαίτερα ωραίο και το σβέρκο του εκφοβιστικό. Η παρέα μου συμμερίζεται τουλάχιστον μια από τις δύο πεποιθήσεις μου.

03.30

Ανάμεσα στα βαρετά βραβεία που παρουσιάζονται, έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις :

- Ο Joseph Gordon Levitt πρέπει να είναι και γαμώ τα παιδιά. Πολύ cool, και η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, το Don Jon, μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας για έναν τύπο που βλέπει πορνό ενώ ΜΟΛΙΣ έχει κάνει σεξ με τη Σκάρλετ, δε με άφησε ασυγκίνητο.

- Άντρες που όσο μεγαλώνουν γίνονται καλύτεροι : Jim Carrey, Zac Efron, Harrison Ford (μέχρι πριν μερικά χρόνια τουλάχιστον)

- Την κατιούσα, αντίθετα, φαίνεται να παίρνει ήδη η Emma Watson.

03.40

H Karen O με έναν ημι-hipster με κιθάρα τραγουδάνε το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς, μια απλή μπαλάντα που στην ταινία παρουσιάζεται ως αυτοσχεδιασμός της φωνής της Σκάρλετ και του Joaquin Pheonix.

03.58

Ο Brad Pitt έχει όρεξη για χούμορ, παρουσιάζοντας τους u2 ως τη μεγαλύτερη ροκ μπάντα του πλανήτη. Αυτοί εμφανίζονται και τραγουδάνε μια τέρμα ποπ μπούρδα, ως συνήθως. Η παρέα μου κάπου εδώ έχει αποκοιμηθεί, ελπίζω ως ένδειξη αποτροπιασμού για τους υπερτιμημένους ιρλανδούς, ενώ το twitter έχει καταλήξει πως ο bono (ο οποιός φοράει γυαλιά ηλίου) παραμένει στην ίδια ηλικία λόγω της υπερκατανάλωσης αίματος βρεφών.

04.05

Η Ellen DeGeneres κατεβαίνει για να βγάλει μια φωτογραφία με τη Meryl Streep. Ξαφνικά, στη φωτογραφία, την οποία τελικά τραβάει με το smartphone o Bradley Cooper, χώνονται ένα σωρό διάφοροι. Ο στόχος είναι να σπάσει το ρεκόρ των περισσότερων retweets, κάτι το οποίο η Jennifer Lawrence θεωρεί ανέφικτο χωρίς κάποια να δείξει το στήθος της, χωρίς να προσφέρεται η ίδια. Τελικώς, ο στόχος επιτυγχάνεται μέσα σε ένα εικοσάλεπτο περίπου.

Μα κοίτα φάτσα ο Kevin Spacey!

04.25

Α ναι, δίνονται και όσκαρ εν τω μεταξύ. Το Gravity παίρνει όλα τα τεχνικά όσκαρ, αλλά στην καρδιά μας όλοι ξέρουμε πως μετά το Space Odyssey, καμιά ταινία για το διάστημα δεν έχει εξίσου πολλά να μας πει. Κι από τη στιγμή που εκείνη δεν κέρδισε και πολλά, μη διανοηθείτε να το δώσετε στο Gravity, όσο ταινιάρα κι αν πιθανώς είναι.

04.35

Ο Θεός Christ-of-Waltz δίνει το βραβείο β'γυναικείου ρόλου στην συμπαθή Lupita Nyongo'o του 12 Years a Slave, ενώ αμέσως μετά εμφανίζεται ένας πιτσαδόρος με τρεις πίτσες, τις οποίες η παρουσιάστρια μοιράζει σε αυτούς στις πρώτες θέσεις, ενώ ο νουνεχής Brad Pitt μοιράζει πλαστικά πιατάκια στους Harrison Ford, Martin Scorcese, Jared Leto, Meryl Streep και δε συμμαζεύεται. Εντάξει, χαζομαρούλες, αλλά έχουν τη φάση τους.

Λεζάντα : ααααργκ

04.40

Ο Bill Murray δίνει το όσκαρ μοντάζ στο Gravity, αλλά όχι χωρίς να προσθέσει από μόνος του στις υποψηφιότητες τον πρόσφατα αποθανόντα Harold Ramis για τα Ghostbusters, Caddyshack και Groundhog Day.  Η ιστορία είναι οτι ο Murray με τον Ramis ήταν σκοτωμένοι, αλλά τα ξαναβρήκαν στα τελειώματα του δεύτερου. Συγκινητική χειρονομία, και φυσικά κανείς δεν ασχολείται με τον νικητή του βραβείου.

04.50

ΟΚ, τώρα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο έγινε ένα αφιέρωμα στο μάγο του Οζ. Τουλάχιστον αυτό εξηγεί την παρουσία της Liza "Lucille 2" Minelli στα Όσκαρ (=κόρη της Judy Garland).

04.55

O Benedict "Sherlock" Cumberbatch είναι πολύ πιο ωραίος με μαύρο μαλλί.

05.05

Και φέτος έφυγαν πολλοί και καλοί. Ανάμεσά τους οι Harold Ramis, Phillip Seymour Hoffmann, Jean Fontaine και ο Peter O'Toole. Ευκαιρία να θυμηθούμε ένα εντελώς random διάλογο ανάμεσα στον Peter Sellers ως James Bond και τον Peter O'Toole ως κομπάρσο παίκτη γκάιγκας στο Casino Royale του 1967 :

O'Toole : Excuse me, are you Richard Burton?

Sellers : No, I'm Peter O'Toole.

O'Toole : Then you're the greatest man that ever BREATHED.

Αυτό.

05.15

Το ίντερνετ παίρνει φωτιά αφού ο Τραβόλτα αποκαλεί την υποψήφια για όσκαρ τραγουδιού Idina Menzel, "Adele Dazim".

05.25

O όχι ιδιαίτερα αστείος και η "όσο μεγαλώνει χειροτερεύει, πολύ όμως" Jessica Biel δίνουν το όσκαρ μουσικής στο gravity (γιατί ως γνωστόν έχει ωραία μουσική στο διάστημα) και το τραγουδιού ΟΧΙ στους U2, αλλά ούτε και στην Karen O. Έχω μια ελαφρώς πικρή γεύση, αλλά η βραδιά πλέον είναι επιτυχημένη.

05.40

Ο John Ridley παίρνει το όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το 12 years a slave και ανεβαίνει στη σκηνή σα να είναι τέρμα φορτωμένος με κάποιον. Αν είναι έτσι μόλις κέρδισε όσκαρ, χαρά σε αυτήν που τον χαίρεται στο σπίτι όταν του τελειώνουν τα τσιγάρα.

Από την άλλη, με μεγάλη χαρά υποδέχομαι το νέο πως ο συμπαθέστατος και ταλαντούχος Spike Jonze κερδίζει το όσκαρ σεναρίου για το Her, το οποίο πάντως δεν είναι η καλύτερη δουλειά του, έχοντας ακολουθήσει τα φανταστικά Being John Malkovich και Adaptation. Σε κάθε περίπτωση, πανηγυρίζω σιωπηλά.

05.50

Η Angelina συνοδεύει το θρύλο Sidney Poitier επί σκηνής για να ανακοινώσουν το όσκαρ σκηνοθεσίας. Η υπερπροσπάθεια του υπερήλικα Sidney να φτάσει μέχρι το μικρόφωνο και να εκφωνήσει το λόγο του είναι συγκινητική, αλλά ζω με ένα άγχος οτι θα σωριαστεί σε λίγο. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, ενώ η Αντζολίνα του συμπαραστέκεται φανταστικά, κι όταν έρχεται η ώρα να διαβάσει το φάκελο κι εκείνος αποτυγχάνει, τον ρωτάει γλυκά αν είναι η σειρά της να ανακοινώσει το νικητή, ο οποίος είναι ο Alfonso Cuaron. Ο τελευταίος παραλαμβάνει το όσκαρ και μια δυνατή χειραψία από τον Sidney, και φαίνεται φανερά τιμημένος και από τα δύο.

05.55

Πες την αλήθεια, πιστέ μου αναγνώστη. Αν πριν λίγα χρόνια σου προέβλεπα όσκαρ ηθοποιίας για τον Matthew McConaghey, πόσες χωριάτικες θα είχες στερηθεί για να μου εκσφενδονίσεις τον αντίστοιχο αριθμό τοματων? Όπως και να'χει, βρισκόμαστε πλέον από την άλλη μεριά του looking glass, ενώ ο σκελετωμένος Matthew μας κάνει τη χάρη και περιλαμβάνει στον ευχαριστήριο λόγο του τη φράση που τον έκανε τόσα χρόνια διάσημο.

Από την άλλη, το ακλόνητο φαβορί Cate Blanchett κέρδισε πανάξια το α'γυναικείο και προκάλεσε τη Julia Roberts να το ρουφήξει. Τελικά ευχαρίστησε τον Woody, η αναφορά του ονόματος του οποίου έγινε αποδεκτή με φανερά πενιχρό χειροκρότημα, αλλά ευτυχώς χωρίς αποδοκιμασίες, κάτι που πριν την τελετή δεν είχα αποκλείσει.

06.01

Ο Will Smith παρουσιάζει το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Ο Will Smith. Χμ...

06.03

...στο 12 Years a Slave, προφανώς. Το όσκαρ παραλαμβάνει ο Βrad Pitt ως παραγωγός, ενώ ο συμπαθής μπουλούκος Steve McQueen χοροπηδάει σαν ουρακοτάγκος. Γαμώ!

Συνοψίζοντας το τι είδαμε σήμερα, έχω να κρατήσω μόνο θετικά. H Ellen DeGeneres ήταν συμπαθητική χωρίς να είναι εξωφρενικά αστεία, τα βραβεία τα οποία μας ένοιαζαν πρέπει να πήγαν σε αυτούς που τα άξιζαν, ενώ οι  U2 πήγαν στο Δουβλίνο με άδεια χέρια. Καθόλου άσχημα. Στα αρνητικά συγκαταλέγω το οτι δεν παίξαμε στοίχημα ούτε φέτος, αλλά αν το είχαμε κάνει θα είχαμε φύγει με αρκετά μετρητά για ονειρεμένο τριήμερο στο Βερολίνο, καθώς και το οτι η παρακάτω μελωδία έφυγε νικήτρια μόνο στις καρδιές μας.

Αν θέλεις παραπάνω, αχόρταγε αναγνώστη μου, μην παραλείψεις να χαζέψεις τα gifs που μάζεψε το εν λόγω site. 

Και του χρόνου, αδέλφια!

4+1 δημοφιλή τραγούδια το νόημα των οποίων δεν είναι ακριβώς αυτό που νόμιζες

Πωπω, αδελφέ! Πως περνάνε οι μήνες και σημάδια δεν αφήνουν. Να, σα χθες ήταν που πέρισυ τέτοια εποχή εγώ ήμουν τουρίστας στη Γερμανία, ο άλλος μόνιμος κάτοικος που με φιλοξενούσε, σου έκανα μάθημα για την ποίηση του Leonard Cohen, ο Άρης κινδύνευε να πέσει και δεν είχα γκόμενα.

 Ή, αν προτιμάς, σα χθες ήταν πριν 2 μήνες που έγραφα το τελευταίο μου ποστ, ο Άρης κινδύνευε να πέσει και δεν είχα γκόμενα.

Αλλά αυτά είναι στο παρελθόν. Oι γιορτινές μέρες είναι πάλι μπροστά μας, όπως και το φάσμα του να τις περάσω εξ'ολοκλήρου σε μια άλλη χώρα για πρώτη φορά, κάτι που, έχοντας μόλις ακούσει διαφήμιση του jumbo σε ιντερνετικό ραδιόφωνο, φαντάζει πλέον λίγο λιγότερο ζοφερό.

Κι όμως, συμπαθή και σεξουαλικά ελκυστικέ μου αναγνώστη. Μου φαίνεται πως εν τη απουσία μου χαλάρωσες λίγο. Πήρες θάρρος και γέμισε το κρεβάτι μου με ανεβασμένους χωριάτες.

Metaphorically speaking, that is.

Αλλά έννοια σου. Δε θα σε άφηνα έτσι, να ξεφτιλίζεσαι δημοσίως στα μπαρς και στα σοσιαλ μιντιας. Ήρθε η ώρα να σε επαναφέρω εις την τάξη, με το να επιστήσω την προσοχή σου στο τι ακριβώς ποστάρεις και με τι λικνίζεσαι τρελό από χαρά στις γιορτινές σου εξόδους.

Γιατί μερικές φορές το συναίσθημα που μας προκαλεί η μουσική ενός τραγουδιού δε συμβαδίζει απόλυτα με το περιεχόμενο των στίχων...

# 4 : Το χαρωπό Little Green Bag ήταν, και παραμένει παρά την αλλαγή τίτλου, ένα τραγούδι για λεφτά και/ή ναρκωτικά.

Το τραγούδι : Little Green Bag από George Baker Select

Γνωστό λόγω : ...Reservoir Dogs, duh.

Πρώτη ανάγνωση : ευχάριστο τραγουδάκι στο οποίο μπορείς ακόμα και να λικνίσεις λίγο τον κώλο σου. Λίγο όμως, σεξουλιάρη αναγνώστη μου. Μην εκτεθείς.

Από κει και πέρα... : πρόκειται για ένα τραγούδι των ΟΛΛΑΝΔΩΝ George Baker Select, το οποίο στην πραγματικότητα λέγεται Little Greenback, κοινώς λεφτά, κάτι το οποίο μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρα στα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού.

"Lookin' back on the track for a little greenback,
Got to find just the kind or I'm losin' my mind"

Σύμφωνα με τους στίχους, ο καλλιτέχνης ψάχνει λεφτά, γιατί χωρίς αυτά θα τρελαθεί. "Όπως όλοι μας", θα μου πεις, νουνεχή μου αναγνώστη. Σωστά, αλλά αυτός ψάχνει "a little greenback", το οποίο μας παραπέμπει σε ψιλά. Που πάει το μυαλό σου?

"Out of sight in the night out of sight in the day,
Lookin' back on the track gonna do it my way."

 Ή αναφέρεται σε μια δουλειά με χαμηλό μισθό που του βγάζει τη ψυχή, ή σε μια όχι και απόλυτα νόμιμη ασχολία που τον αναγκάζει να μην τραβάει την προσοχή αυτών που δεν πρέπει.

"Lookin' for some happiness
But there is only loneliness to find
Jump to the left, turn to the right
Lookin' upstairs, lookin' behind, yeah!"

Το λατρεμένο σου κομματάκι, λοιπόν, αναφέρεται σε ένα ζητιάνο που αναζητάει ελεημοσύνη για να τσακώσει κανά κέρμα. Ο τρόπος με τον οποίον θα τα ξοδέψει, ο οποίος περιλαμβάνει να κοιτάει διαρκώς δεξιά, αριστερά και πίσω από την πλάτη τουψάχνοντας για ευτυχία αλλά βρίσκοντας μόνο μοναξιά, σε παραπέμπει σε πληρωμένο έρωτα ή πληρωμένα ναρκωτικά. Η επιλογή δική σου.

Ή, αν προτιμάς τον παραποιημένο τίτλο του green bag, απαλάσσεσαι από το βραχνά του να επιλέξεις. Ναρκωτικά.

Δικαιούσαι να το οικειοποιηθείς... : αν αγαπάς τον Ταραντίνο, ή αν δουλεύεις μια άχαρη δουλειά που σου βγαίνει ο πάτος για να πάρεις ένα μισθό κάτω από το βασικό, τον οποίον έπειτα ξοδεύεις για να ξεχάσεις πως σου βγαίνει ο πάτος για να πάρεις ένα μισθό κάτω από το βασικό. Αλλά ποιές είναι οι πιθανότητες να ισχύει κάποιο από αυτά, προικισμένε μου αναγνώστη?



# 3 : Οι They Might Be Giants και οι Ska Cubano, εκτός των άλλων, μας χρησιμοποιούν ως παράδειγμα για να πούνε σε όσους γκρινιάζουν για το παρελθόν να σκάσουν.

Το τραγούδι : Istanbul (Not Constantinople) αρχικά από The Four Lads, εδώ για τη φάση από They Might Be Giants



Γνωστό λόγω : της εκτέλεσης των Ska Cubano, των DJset του Στέφανου

Πρώτη ανάγνωση : χορευτικό κομμάτι με πιασάρικο και πρωτότυπο τίτλο.

Απο κει και πέρα...: φουσκώνουμε από περηφάνια που επιλεχτήκαμε από μια διεθνή μπάντα ως χαρακτηριστικοί κομπλεξικοί και κολλημένοι στο παρελθόν.

"Istanbul was Constantinople
Now it's Istanbul, not Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Now it's Turkish delight on a moonlit night"

Κοινώς, ξεκολλάτε πια με το παρελθόν. Εδώ και χρόνια δεν υπάρχει Κωνσταντινούπολη, τώρα τη χαίρονται οι Τούρκοι.

Εν συνεχεία,  μας δουλεύουν και λίγο, λέγοντας μας πως αν κοιμηθεί ο Θεός και χτυπήσουμε καμιά γκόμενα και της δώσουμε ραντεβού στην Κωνσταντινούπολη, να προσέξουμε μη μπερδευτούμε.

"Every gal in Constantinople
lives in Istanbul, not Constantinople
so if you've got a date in Constantinople
she'll be waiting in Istanbul"

Εξάλλου, σου λέει, μη νομίσεις πως είσαι εξαιρετικός επειδή θεωρείς οτι είσαι  ο μοναδικός που έχει παρελθόν και ιστορία. Γιατί δεν είσαι τίποτα από τα δύο.

"Even old New York
was once New Amsterdam
Why they changed it I can't say
People just liked it better that way"

Συνεπώς, λοιπόν, δε μπορείς να γυρίσεις στο παρελθόν. Ό,τι έγινε έγινε, και καλά θα κάνεις να μην ασχολείσαι άλλο, γιατί η πρώην σου (το έπιασες το ξαφνικό άλμα, τιτάνα αναγνώστη μου?) ανήκει πλέον σε άλλον. Και οι επιλογές τους δε σε αφορούν καθόλου. Δουλειά σου!

"So take me back to Constantinople
No, you can't go back to Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Why did Constantinople get the works?
That's nobody's business but the Turks"

Δικαιούσαι να το οικειοποιηθείς...: αν θέλεις να την πεις σε κάποιον που σε πρήζει για την πρώην του / για την ποδοσφαιρική του καριέρα που έληξε άδοξα λόγω τραυματισμού / "πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα'ναι".



#2 : Το Love me or die είναι μια ιστορία μονόπλευρου έρωτα με βουντού, θάνατο και καταδίκη στην κόλαση ενός ψιλοκαθικιού

Το τραγούδι : The Love me or Die από C.W. Stoneking



Γνωστό λόγω : ραδιοφώνου, facebook, αλλά πρώτα των DJset του Στέφανου

Πρώτη ανάγνωση : μαγευτικό κομμάτι, πιθανώς περασμένης δεκαετίας, που αναφέρεται σε έναν έντονο έρωτα.

Από κει και πέρα... : όντως έντονος έρωτας. Και η μαγεία παίζει ρόλο. Η μαύρη μαγεία, την οποία ο τραγουδιστής σπούδασε.

I studied evil, I can't deny,
Was a hoodoo charm called a Love Me or Die,
Some fingernail, a piece of her dress,
Apocathery, Devil's behes'

O τίτλος λοιπόν αναφέρεται σε ένα ξόρκι. Το τι αποτέλεσμα έχει το συγκεκριμένο ξόρκι το αφήνω στην αχαλίνωτη φαντασία σου, αναγνωστάρα μου. Αρκεί να σου πω πως ο τραγουδιστής την πάτησε, παθιάστηκε, και το έφτιαξε.

I will relate, the piteous consequence my mistake,
Fallin slave to passin desire,
Makin' the dreaded Love me or Die.

Και μάλιστα γνώρισε αμέσως και την τσούπρα που του έκλεψε την καρδιά. Το κακό είναι όμως, όταν έχεις το σίγουρο πράγμα στην τσέπη σου, ίσως να μη σκεφτείς να την κορτάρεις πάνω από ένα δροσερό κοκτέιλ στο LaDoze, αλλά αντ'αυτού να χρησιμοποιήσεις αυτό για το οποίο κόπιασες κατά τη διάρκεια των σπουδών σου.

Against a Jungle primeval green,
She had the looks of a beauty queen
No bangles or chain, wearin' broken shoe
Seventy-five cent bottle perfume.
I said, "Good mornin", I tipped my hat,
All the while I was cunning like a rat,
Smilin gaily, looked her in the eye,
I felt in pocket, the Love me or Die

Μάλιστα, για να μη νομίσεις οτι είναι κάποιος τυχαίος, ο τραγουδιστής μας γίνεται περισσότερο αρεστός ενημερώνοντάς μας πως εκτός από σπουδαγμένος ανήκει και στην καλή κοινωνία. Είναι εύπορος, γόνος πλούσιας οικογένειας,  συμμετέχει σε μυστικές κοινωνίες και δε συμμαζεύεται. Γιατί λοιπόν, η καλλονή αρνείται το ενδιαφέρον του? Ε, πάρε το ματζούνι να'χεις να πορεύεσαι. Love me or die.

My past history, one to behold,
I studied magic from days of old,
Membership, secret societies,
Power and wealth in my family
But Matilda, Darling,
Why you don't take my wedding ring,
Like a demon under the floor,
I buried the hoodoo down the back door.

Όπως φαντάζεσαι, σε μια κατάσταση όπου 50% ο άλλος να σε ερωτευτεί και 50% να πεθάνει, τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά.

Lawd, word broke through the town,
That a fever strike Matilda down,
Nine thirty, the doctor arrive,
Priest come runnin, quarter to five.
Standin in the weeds early next day,
I saw the meat wagon rollin away,
I seen Matilda layin in the back,
Her old mother wearin a suit of black

Στο φινάλε, ο τραγουδιστής μας ενημερώνει πως έχει...τύψεις? Για κάποιο λόγο αισθάνεται πως είχε κάποια ευθύνη στο χαμό της Ματίλντας.

Sound the trumpet, and bang the drum,
I wait for me judgement to come,
I know her spirit is down beneath,
I hear the weepin and gnashing of the teeth.

Και καταλήγει να μας ενημερώσει πως η Ματίλντα πήγε στην κόλαση (προφανώς γιατί ήταν τόσο κακή ώστε να αρνηθεί την πρότασή του, κοινώς ψιλοκαλά να πάθει), ενώ προσπαθεί να αποποιηθεί σε κάποιο βαθμό την ευθύνη, λέγοντας πως η Ματίλντα πέθανε από ένα κακό ξόρκι, σα να λέμε πως δε φταίμε εμείς που έπαθαν δηλητηρίαση όλοι οι καλεσμένοι μας, ο χασάπης μας πούλησε χαλασμένο άλογο από τη Λυών.

Flames of Hell licks at my feet,
In the shadow of the Jungle I feel the heat,
Matilda's waiting in Hell for me too,
All cause she died from a bad hoodoo.

Δικαιούσαι να το οικειοποιηθείς...: ελεύθερα, γιατί είναι μοναδικό κομμάτι. Αρκεί να μη το αφιερώσεις στον/στην καλό/καλή σου.



#1 : To Elephant Gun των Beirut είναι τα γεννητικά όργανά μας

Το τραγούδι : Elephant Gun από Beirut.


Σε πρώτη ανάγνωση : μελωδικό κομματάκι με ευχάριστο videoclip που αναφέρεται στην αποξένωση που νιώθεις μακριά από την πατρίδα σου.

Από κει και πέρα...:  προσέξτε λίγο το videoclip αρχικά.

Πολύ διακριτικό, Ζαχαρία.

Αυτό που ακούμε ενώ βλέπουμε ετεροφυλόφιλες περιπτύξεις είναι την παραδοχή ενός ανθρώπου οτι αν ήταν πιο νέος θα προσπαθούσε να κάνει κάτι άλλο με τη ζωή του, ενώ τώρα περιορίζεται στο να πίνει και να προσπαθεί να αυξήσει τα θύματα του elephant gun του.

If I was young, I'd flee this town
I'd bury my dreams underground
As did I, we drink to die, we drink tonight

Far from home, elephant gun
Let's take them down one by one
We'll lay it down, it's not been found, it's not around

Ειδικά αφού κυρήξει την έναρξη της εποχής "κυνηγιού", στο βίντεο κλιπ γίνεται χαμός. Και έτσι θα συνεχίζεται, οι ριπές του elephant gun να διαταράσσουν την κοινή ησυχία, μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία, καταφέρνοντας να συμπεριλάβει στη συλλογή του  την υπέρτατη πρόκληση, ένα μυθικό "μεγάλο βασιλιά". Η ερμηνεία δική σου, ερεθιστικά πολύπλοκε αναγνώστη μου.

Let the seasons begin - it rolls right on
Let the seasons begin - take the big king down

And it rips through the silence of our camp at night
And it rips through the night

Κατάληξη : το μοναδικό που του έχει απομείνει είναι το μοναδικό που κρύβει. Εδώ δεν έχεις την πολυτέλεια να ερμηνεύσεις, πολυκολακευμένε μου, γιατί φοβάμαι οτι θα μου ξεφουρνίσει τίποτα περί μοναξιάς ή έρωτα, ενώ είναι ξεκάθαρο τι είναι το μοναδικό πράγμα το οποίο κρύβουμε ΟΛΟΙ. Συγκεκριμένα, το πράγμα μας.

And it rips through the silence, all that is left is all that i hide.

Και στα δικά μας βρε!

 Δικαιούσαι να το οικειοποιηθείς...: αν το σεξ χωρίς συναισθήματα is your thing. Αλλά ποιές είναι οι πιθανότητες να ισχύει κάτι τέτοιο?

Bonus track for losing the crowd : Ο Θανάσης Βέγγος τα χώνει στους ενστολους before it was cool.

Η κομματάρα : Των Πρακτόρων η Σχολή από το Θανάση Βέγγο.

Γνωστό από : το έπος ΘΒ Φαλακρός Πράκτωρ 000.

Σε πρώτη ανάγνωση : οι κλασσικές πλάκες του μεγαλύτερου Έλληνα κωμικού όλων των εποχών.

Από κει και πέρα...: ο Βέγγος παίζει έναν εκπαιδευόμενο ιδιωτικό ντετέκτιβ, αλλά οι μέθοδοι εκπαίδευσης καθώς και οι στολές παραπέμπουν στην εκπαίδευση του στρατού και/η της αστυνομίας. Έτσι μπορούμε να δούμε υπό άλλο πρίσμα τους στίχους οι οποίοι προσπαθούν να μας πείσουν οτι

Των πρακτόρων η σχολή είναι χρήσιμη πολύ
κι οι καλοί της μαθητές δεν ξεκουράζονται ποτέ
Όταν βγάλω τη σχολή θα αμείβομαι πολύ
Και για να περνάω καλά θα επωμισθώ βάρη πολλά

Δυστυχώς για τη σοβαρότητα της σχολής, ο Βέγγος υπερτονίζει κάποιες συλλαβές, με αποκορύφωμα την έμφαση στο "μισθό, μισθό!", όταν γίνεται αναφορά στο λόγο που θα περνάει καλά αφού βγάλει τη σχολή.

Στο κλείσιμο ο ύμνος δε μπορεί παρά να γίνει ειλικρινής, όταν το θέμα φτάνει στο γιατί λόγω της υπηρεσίας δε θα τους βλέπει το κρεβάτι!

Εκείνη η μέρα όταν 'ρθει, δε θα μας βλέπει το κρεβάτι
Κανένας δε θα κλείνει...μάτι,
γιατί κοιμόμαστε όρθιοι! 



Κυρίες και κύριοι, standing ovation για έναν μεγάλο καλλιτέχνη και για το καλύτερο τραγούδι κλεισίματος όλων των εποχών.