4 Φεβ 2009

Ασυνάρτητες σκέψεις στα καπάκια του live των Calexico

Την Κυριακή έκανα ένα διάλειμμα από το να κάθομαι, παριστάνοντας στους γύρω μου πως διαβάζω Παθολογία (παρ'όλα αυτά, μου έμειναν κάποια πράγματα, όπως το καυτό θέμα "Κλινική εικόνα αιφνίδιου θανάτου" - αληθινή ιστορία) και ξεκίνησα να πάω να δω τους Calexico.


Όσο τους παρακολουθούσα, βαριόμουν αρκετά ωστέ να σκέφτομαι άλλα πράγματα. Ιδού, κάποιες σκέψεις τόσο σκόρπιες, που δεν έχουν το δικό τους νούμερο. Ούτε καν μια βουλίτσα.




Ο κυνικός λέει : "Ποιά οικονομική κρίση? Όταν οι Calexico έχουν 30 ευρώ εισιτήριο και το principal είναι για πρώτη φορά στην ιστορία του sold out, ποιός τολμάει να πει πως ο κόσμος δεν έχει λεφτά?"

Ο ρομαντικός λέει : "Κοίτα να δεις... Σε περίοδο κρίσης, ο κόσμος προτιμάει να κόψει από τα άλλα έξοδά του για να δει από κοντά ένα όμορφο συγκρότημα. Τελικά, υπάρχει ελπίδα..."

(Στο ίδιο μοτίβο, ο Oscar Wilde λέει : "Α man who sees both sides of an argument does not see the argument at all")


----------------------------------------------------------------------

Αγάπη είναι να λες, "Στην τελική, ποιός θα ήξερε τους Calexico αν δεν είχε ο Θεοδωράκης το Stray στους πρωταγωνιστές?"

----------------------------------------------------------------------

Γεγονός : στεναχωρήθηκα που δεν άκουσα ζωντανά τον στίχο "I only have corona!"

Ερώτηση : αυτό με κάνει παιδί του λυκείου?

----------------------------------------------------------------------

Αν ο τραγουδιστής των calexico ήταν έλληνας, θα ήταν ο Γιάννης Σαββιδάκης (Ντάλας).





Γ. Σαββιδάκης (?)


J. Burns (?)

----------------------------------------------------------------------

Εκτιμώ πολύ τους Calexico μουσικά. Και τις δυο φορές που πήγα όμως, ανεξήγητα ήλπιζα πως το show θα είναι περισσότερο φιέστα και λιγότερο όμορφη μουσική.

Σε συνέντευξή του, ο τραγουδιστής Joey Burns δήλωσε πως συνήθως διαλέγουν πρόγραμμα ανάλογα με τη διάθεση του κοινού. Έτσι, στην Κρήτη πήγαν με διάθεση να παίξουν χαλαρά, αλλά το κέφι και οι ρακές έρεεαν άφθονες, οπότε το γύρισαν στο γλέντι.

Στη Θεσσαλονίκη, μερικά από τα τραγούδια που αποφάσισαν να παραλέιψουν είναι τα κάτωθι :


Κάτι καλό για εκκίνηση : El Picador!





Έπειτα : ένα όμορφο. Ballad of Cable Hogue.



Corona!



Και δε μπορώ να πιστέψω πως παρέλειψαν το ίσως πιο όμορφο τραγούδι τους...Guero Canelo.




Επίσης, εύφημες μνείες στα Tres Avivos και Sirena.
Δεν υπάρχουν στο διαδίκτυο, όποιος ενδιαφέρεται μπορώ να του τα δώσω ή να του τα τραγουδήσω.

Κι όμως, οι περισσότεροι από το κοινό διασκέδασαν πολύ!

Για να τα μαζέψω λίγο...

Ένα σωρό εικοσάχρονοι θεσσαλονικείς πέρασαν αξέχαστα.

5-6 35χρονοι τεξανοί ψιλοξενέρωσαν.

Εγώ ψιλοξενέρωσα.

Άρα...

...το μαντέψατε.

Είμαι 5-6 35χρονοι τεξανοί.